27 LAT To dobry moment zęby to zakończyć

Mimo starań straciłem już nadzieje że wszystko będzie ok i że mogę być choć przez chwilę naprawdę szczęśliwy. Jestem sam jak palec zawsze byłem sam i musiałem sobie ze wszystkim radzić. Mnóstwo problemów i negatywnych emocji których doświadczyłem. Kształtują mnie i moje spojrzenie na świat i to kim dziś jestem. Wiem że po części to moja wina i nie zawsze mądrych decyzji. Żyje z dnia na dzień już sporadycznie się uśmiechając. Pracuje "żyje" jem pije śpię. Czasem gdzieś wychodzę i widzę ludzi pary wdają się być tak szczęśliwi. A dla mnie jest to tak odległe. Kiedyś miałem marzenia dziś już nie marzę o niczym. Nie ma dnia tym żebym nie myślał że czas już to zakończyć. W związku z tym podjąłem odpowiednie plany kupiłem odpowiednie "narzędzia". Oczywiście jeśli chodzi o decyzję to kiedy to nie o końca zależy od mnie (może być miesiąc rok dwa trzy.) jest to związane z tym żeby moje życie nie poszło całkiem na marne tzn moje narządy mogą się komuś przydać i dać komuś szczęście. Dlatego też jest to moja świadoma decyzja i jest to dokładnie zaplanowane. A puki co cóż "żyje" i pracuje właściwie to tyle. Może macie jakieś pytania? Wiecie tak chciałem o tym z kimś popisać bo w sumie nie mam z kim:)

Też jestem w twoim wieku i też myślę o zakończeniu swojego życia.

"Puki". :O

Ja też tak mam, z mężem żyjemy obok siebie, nie kocham go, tylko syna mi szkoda, bo pewnie teściowa musiałaby się nim zająć. Przytulam.

Ja 30 też już straciłem nadzieję na miłość, takie życie nie dla mnie już. Ale nie chce umierać mam gry i lego.