Zazdroszczę życia koleżance.

Zazdroszczę życia koleżance. Chcę. nadmienić, że nie jest to żadna chorobliwa zazdrość, tylko po prostu chciałabym wieść życie na jej poziomie. Dziewczyna ma udane życie od A do Z. Cudownego męża i dwoje pięknych i zdrowych dzieci. Oboje zarabiaja krocie, bo prowadzą swoje firmy. Jest ich stać na wakacje i nie mówię tutaj np. o Grecji, ale o Hawajach, Bali, Malediwach, Kenii itp. Mogą sobie pozwolić na luksusowe samochody, które kosztują tyle co dwupokojowe mieszkanie. Eh...A ja? Co prawda mam wspaniałego partnera u boku, zaliczamy się do klasy średniej, zarabiamy troche powyżej krajowej, ale nie stać mas na USA czy wypady tego typu. Najdalej byłam w Izraelu i pewnie na tym się skończy. A co najważniejsze wiecznie dostaję po d***e. Mimo kilkuletnich starań o dziecko nadal go nie mam. Kilka razy poroniłam, a od roku w ogóle nie mogę zajść w ciążę. Teraz jeszcze doszła poważna choroba mamy, która mi ją powoli odbiera, a wcześniej kiedy miałm 14 lat śmierć taty. No nic, tak już sidać musi być, że jedni mają wszystko, drudzy mniej, a trzeci nic. I z góry zaznaczam, że jestem wdzięczna za to co mam, ale czasami trzeba wylać swoje smutki.