Całe moje życie to dno

Tak jak w kawałku Pei. Miałam ciężko od małego, w domu się nie przelewało i na dodatek ojciec choleryk - ciężko było wytrzymac w domu. Matka toksyczna, potrafiła mi mówić,że żałuje,że mnie urodziła,choć ja się starałam o wszystko,pracowałam od 15 r.ż,aby się usamodzielnić,sprzątałam cały dom,dbałam o kwiaty w ogrodzie,robiłam pranie,zakupy,bo matka wiecznie nie miała siły. Jedynie gotować lubiła a jak ja cośzrobiłam to zawsze dla niej nie dobre.Ojciec zmarł,gdy miałam 22 lata i akurat byłam w Holandii,aby sobie dorobić. Miałam fajną pracę i płacę i co? Wróciłam do tego g****a,zwanego domem. Dziś tego żałuję,bo mogłam tam dalej robić. Nie dawno rozstałam się z chłopakiem,który okazał się świnią. Nie mam szczęścia do chłopaków,sądzę,że z powodu rodziców - podobno jeśli ich relacja jest niezdrowa, to obija się na naszych późniejszych związkach,bo powielamy takie same błędy. Rodzeństwo - na nich nie mogę liczyć. Brat jest oczkiem w głowie mamy i ta by mu nieba uchyliła a siostra,wie jaka jest matka,jest po mojej stronie,ale mieszka już na swoim.W weekendy uciekam do alkoholu, mam wszystkiego dosyć. J****e życie. Jak zacząć od nowa? Zastanawiam się nad pójściem do psychologa. Zbyt dużo osób zniszczyło mnie psychicznie i nie daję rady :(