Ból po śmierci rodzica

Cześć, Moi rodzice kilka lat temu rozwiedli się.Ojciec pracował później długi czas za granicą a w tym czasie my organizowaliśmy swoją wyprowadzkę.W sierpniu Ojciec wrócił do swojego mieszkania a my byliśmy już na swoim. Od tego czasu,chociaż kilka lat się nie widzieliśmy,staraliśmy się odbudować relacje,co nam się udało. Jakieś około 2 miesiące temu pokłóciliśmy się i nie kontaktowaliśmy się ze sobą.Wczoraj dowiedziałem się że Ojciec zmarł. Jestem wierzący.Bardzo mocno wierzę w to że On żyje już w lepszym świecie i jest tam szczęśliwy i że patrzy na mnie stamtąd.Ale świadomość że nie porozmawiam z nim,czy nawet nie uścisnę już jego dłoni łamie mi serce.Świadomość tego że nasza ostatnia rozmowa zakończyła się niezbyt miło dodatkowo mnie dołuje. Przez te 2 miesiące unosząc się honorem nie zadzwoniłem do niego a ostatnio już w ogóle skupiłem się na swoich sprawach.Z opinii policji wynika,że Ojciec zmarł prawdopodobnie w czwartek lub w piątek.W piątek miałem 20 urodziny,cieszę się że ich nie świętowałem,ale tego swojego unoszenia się honorem,jakąś chorą dumą,nie wybaczę sobie nigdy. Piszę to zalany łzami,przepraszam,musiałem to komuś powiedzieć.Zawiodłem jako syn.

Hmmm... Ciekawe, który 20;atek siedzi o tej porze na kafe... i co się kryje za tym wpisem.

To jest straszne, jak traci się rodzica, którego się kocha, ale nie musisz mieć wyrzutów sumienia. Chociaż rozumiem dlaczego je masz. Mam nadzieję, że jednak masz chociaż jedną osobę, której możesz się wyżalić. Spokojnej nocy.