Stara miłość...bieszczady

Hej. Muszę to napisać, bo od powrotu zaburz mi to mój unormowany rozkład dnia. Zastanawiam się, czy dobrze zrobiłam, nie odwiedzając Cię. Jeszcze oliwy do ognia, dołożył mój małżonek, twierdząc, że on, gdyby miał okazję spotkać się z kimś po tylu latach, to by nie odpuścił. Tylko czy on wie jakie emocje wzbudza we mnie myśl o spotkaniu Cię? Chyba mu nie do końca wyjaśniłam.... Przerażające, jednak psycholodzy twierdzą, że 1 na 5 kobiet odczuwa tęsknotę za pierwszą miłością. Jestem więc statystyczna na wskroś. À propos mężczyzn to też nie omija. W sumie mam cichą nadzieję, że męczysz się choć odrobinę. Nie to żebym życzyła ci jakiejkolwiek formy cierpienia, ale miło by było nie męczyć się samemu. Psychologicznie nie ma znaczenie co gdzie i jak..., kto z kim i dlaczego. Nie wyglądam jak na zdjęciach a ty, w ogóle ich nie publikujesz. Zresztą i tak przekonuję siebie, że nie chciałabym cię pamiętać, jako łysiejącego zmęczonego życiem pana, ani żebyś ty mnie pamiętał jako podstarzała, kobietę z nadmiarem kilogramów próbującą udawać nastolatkę. A jeśli spotkalibyśmy się w gronie rodzinnym? Ja nie umiem rozmawiać z nieznajomymi !!! Kiedy nie ma między nami zależności biznesowych, a twoja żona? Jeżeli jest młoda smukła i wysportowana, dziecko grzeczne i spokojne, chyba bym się pod ziemię zapadłą, a takie spotkanie nie miałoby nic wspólnego z komfortem. A gdybyśmy spotkali się sami, czy nie byłaby to już pośrednia forma zdrady wartości rodzinnych? Do pracy w życiu bym nie przyszła, chyba że siedzisz tam sam jak palec (ps. wolałabym kawę). Potrzebowałam wylać to z siebie, nie odpisuj, zresztą nie wiesz, że to do Ciebie. To moje katharsis. Chce wyjść dzisiaj z pracy i pomyśleć o tym, czego brakuje w lodówce. Zdecydowanie uważam, że jestem za stara na takie bezpodstawne emocje. A do wszystkich PAŃ "Mamy wspaniałych mężów i doskonałe rodziny, tylko już przywykłyśmy..... "