Najwyższa Izba Kontroli

Najwyższa Izba Kontroli jest naczelnym organem kontroli państwowej co - jak podkreśla się w doktrynie - oznacza zajmowanie pozycji nadrzędnej i koordynacyjnej nie tylko w stosunku do wszystkich jednostek podrzędnych , lecz także w całym systemie organów kontroli państwowej. W celu realizacji tego założenia ustawodawca nakłada na inne organy kontroli , rewizji i inspekcji , działające w administracji rządowej i samorządzie terytorialnym , obowiązek współdziałania z Najwyższą Izbą Kontroli , co ma obejmować m.in. wykorzystywanie przez Najwyższą Izbę Kontroli wyników kontroli prowadzonych przez inne organy , kontrolne działanie wspólne czy zlecanie tym organom przez Najwyższą Izbę Kontroli dokonywania kontroli doraźnych . Jej strukturę oraz zasady działania określają Konstytucja RP umieszczone w rozdziale IX "Organy Kontroli Państwowej" oraz ustawa o Najwyższej Izbie Kontroli. Najwyższa Izba Kontroli jest organem niezależnym od władzy wykonawczej, podlegającym wyłącznie Sejmowi (co wyraża się w związkach organizacyjnych i funkcjonalnych) i działającym na zasadzie kolegialności. Jak podkreśla się w doktrynie , podległość Najwyższej Izby Kontroli Sejmowi uwidacznia się przede wszystkim w jego uprawnieniu: 1. ) Powoływaniu i odwoływaniu Prezesa Najwyższej Izby Kontroli i pociągania go do odpowiedzialności za działalność własną , jak też podległych mu pracowników. 2. ) Określania statutem organizacji wewnętrznej Najwyższej Izby Kontroli. 3. ) Zlecania Najwyższej Izby Kontroli przeprowadzenia określonej kontroli, bieżącej i okresowej informacji o działalności Najwyższej Izby Kontroli.