Depresja i inne choroby

Hej, kiedy miałam 12 lat zachorowałam na anoreksję, która trwała około roku. Po tamtym czasie anoreksja przekształciła się w bulimię, mój organizm był tak wyniszczony że jadłam to, na co miałam ochotę ale bałam się przytyć, dlatego wymiotowałam. Bulimia niestety trwa do dziś..Przez 2 lata gimnazjum zaczęłam się odsuwać od innych ludzi, przyjaciółek, znajomych, byłam zafiksowana na punkcie tego, co zjem i że nie mogę nigdzie wyjść bo jedzenie jest ważniejsze. W tamtym czasie dużo biegałam na długie dystanse. Po gimnazjum dopadł mnie trądzik, a oprócz tego musiałam dojeżdżać długo do szkoły autobusem, bardzo się wstydziłam, bałam się utrzymywać z kimkolwiek kontakt wzrokowy. W szkole z nauczycielami tak samo, oprócz tego ta wieczna samotność, już wtedy nie miałam znajomych bo z nikim nie chciałam nigdzie wychodzić. Moje życie opierało się głównie na siedzeniu w domu, jedzeniu i wymiotowaniu. O czerwonym  pasku na świadectwie, najlepszej średniej i stypendium mogę tylko marzyć w liceum. Nie mogę się na niczym skupić, nie mam motywacji do życia, chce umrzeć, czuję że jest tyle osób lepszych ode mnie to po co ja  żyję. Jestem nikim, mam 18lat,  koleżanki tylko w szkole. Czuję że to nie ma sensu, to dążenie do bycia idealną nigdy nie ustanie bo nigdy taka nie będę. Najpierw było anoreksja w wieku 12 lat, teraz pomimo tego że jestem chuda czuję że mam za krótkie nogi, za duży nos, trądzik. Często siedząc na lekcjach prawie płaczę bo myślę o tym że to już czas umrzeć, patrzę na koleżankę, która jest bardzo wysoka, ma długie nogi, idealną cerę, świetnie się uczy. Widzę w niej siebie z gimnazjum, wtedy jeszcze skutki chorób nie były tak odczuwalne. Nie wiem co dalej, moje oceny są coraz gorsze, a ja zamiast się uczyć rozmyślam, zalewam się łzami. Czasem potrafię spędzić cały weekend płacząc, mam problemy ze snem... Nie wiem, co mam robić? Myślę o psychologu ale najlepiej nie prywatnym.