Depresja partnera

depresja partnera niszczy nasz zwiazek od dawna. On nie chce sie leczyc (paradoks polega na tym ze jak ktos ma silna depresje i widzi wszystko na czarno to nie widzi sensu w pojsciu do lekarza czy do psychologa) a ja jestem coraz bardziej wspoluzalezniona, uwiklana i nie wiem juz co jest wlasciwe a co nie. Czy pomagac, byc przy nim , czy - jak zona alkoholika - "albo cos ze soba zrobisz wreszcie albo sie rozstajemy". Serce mi krwawi b tak bym Mu chciala pomoc, ale niestety sama bardzo cierpie i nasz zwiazek z przyczyn Jego choroby jest tylko namiastka zwiazku. Nie daje rady. 

Ja mam ciężka depresję i nerwicę lękową tyle że resztką sił sama poszłam po pomoc do lekarza,nie miałam nikogo kto by mnie do tego zmobilizował,mój stan był tak cięzki że nie wstawałam z łóżka,całymi dniami płakałam i myślałam o śmierci..dzisiaj dzięki lekom sprzątam,gotuję,zajmuje się dziećmi,zaczęłam wychodzić z domu,myślę o podjęciu pracy w przyszłości..Twój partner ma wsparcie w Twojej osobie i to jest cenne...jeśli nie będzie się leczył to Ty w końcu też się możesz rozchorować,moje zachowania kiedy się nie leczyłam były straszne też dla otoczenia więc wiem co czujesz...nie chcąc się leczyć zachowuje się egoistycznie tak jak alkoholik który nic z sobą nie robi i niszczy swoich bliskich...Twoja decyzja czy przy Nim zostaniesz czy odejdziesz

no wlasnie nie wiem, czy ma wsparcie... Mieszkamy obecnie daleko od siebie, tez czesciowo  ma to zwiazek z jego depresja... kiedy mowie, ze nasz zwiazek jest namiastka: mam na mysli, ze nic nie zbudowalismy. Zaczynalo sie dobrze, porozumiemie, zakochanie, marzylam o slubie i dzieciach. Teraz, 5 lat pozniej nadal nie ma na to cienia szansy. On ciagle jest bez pracy i finansowo i emocjonalnie niestabilny. Wszystko przez te doly. Niby mowil ze to zranienia z dziecinstwa, jest DDA, i jeszcze przez uzaleznienia (nie alkohol) ale nigdy nie poszedl do lekarza pod katem takiej zwyklej najzwyklejszej depresji, a coraz bardziej to tak wyglada. Ja czuje sie zdradzona i przegrana przez to ze nie mam rodziny i stabilizacji. W epizodach depresyjnych on by po prostu wolal byc sam i zeby mu dac spokoj, wiec powinnam byla w ogole sie nie przejmowac i robic swoje i pozwolic mu na "nieobecnosc" ale ja sie frustruje bo czas leci i nic sie nie zmienia.. tak sie nie da dluzej... chcialm miec meza i rodzine a mam faceta z dlugami i z wiecznie zwazonym humorem... ostatnio doszly jakies teorie spiskowe i wiecznie jest wkurzony na caly swiat. Jak to pisze to sama widze ze dawno powinnam byla zwiewac - no ale z drugiej strony - przeciez chorym trzeba pomagac... a nie zostawiac w potrzebie... naprawde sie gubie!!

Choremu można spróbować pomóc, ale jak sam się przekonałem, nie każdemu da się pomóc.

Jeśli dobrze rozumiem, nie macie ślubu, w szczególności kościelnego. W tej sytuacji uważam, że nie ma obowiązku niesienia pomocy, co najwyżej dobra wola. 

5 lat grzęźnięcia za kimś w bagno bez nadziei wyjścia z tego, chyba wystarczy.

Na podstawie tego co piszesz wydaje mi się, że jedyna pomoc jaką możesz dać jest taka:

 Daj facetowi ultimatum, np. do 9 sierpnia ma zacząć terapię, jeśli nie zacznie, to odchodzisz.

Jak ktoś powiedział - jeśli chcesz naprawić świat, to najpierw napraw siebie.

Zadbaj o swoje interesy.