Czy mam dalej walczyć ? Czy sobie odpuścić ?

Skrócona historia 

Z Tomkiem jestem od roku. Od 7 mięsiecy mieszkamy razem. Ja mam 31 lat on 43. Podobno jestem atrakcyjna. Pracuje jako tłumacz przysięgły z języka włoskiego. Bardzo młodo wyszłam za mąż, po 10 latach moj stan cywilny siw zmienił na „rozwiedziona” Mam wspaniałego 10letniego syna. 3 lata się zbierałam aż się w końcu zebrałam. Tomek jest jedynym któremu zaufałam po rozwodzie i którego przedstawiłam mojemu synowi. 

On prowadzi swoją niewielką firmę. Moje koleżanki mówią ze wyglada na dużo starszego ale dla mnie jest naprawdę przystojny i seksowny. 

Będąc przy temacie, nigdy nie narzekałam na moje libido, dobry seks jest jednym z filarów związku. 

Poszliśmy do łóżka po kilku randkach. Bez pośpiechu, czułam ze mnie pragnie, ale nie chciał żebym złe go oceniła. Urzekła mnie jego opiekuńczość. W dzisiejszych czasach trudno o takich facetów. 

Jednym słowem ideał... ale jego PRZESZŁOŚĆ. 

3 dzieci i 3 ich mam. Najmłodsze ma 7 lat. Najstarsze 18. To już nie jest Bagaż który wazy tyle co walizka do wizzara. Myślałam „ każdy ma jakaś przeszłość nie będę go przekreślać, jakoś to ogarnę” 

Każda z tych kobiet ma jakiś problem, każde z dzieci ma problemy w szkole itd. Dwie z nich chciały się ze mną zaprzyjaźnić! Fumfele... od początku to ucięłam. I nie utrzymuje z nimi kontaktu. 

Kocham go, ale od kilku miesięcy ja nie daje sobie z tym wszystkim rady. Kiedy weszłam w ten bałagan  nie miałam pojęcia ze jest jeszcze sporo syfu które pochował w szufladach. Zmienił się. Zamiata pod dywan, a to mnie dobija. Ciagle go namawiam do rozmowy, na terapie. Od 3 miesięcy nic się nie zmieniło. Moj syn go zaakceptował. Boje się tym wszystkim ...nac, moj syn musi mieć dobry przykład ze jego mama nie zmienia facetów jak rękawiczki. On musi mieć stabilizację. Zostawić go ? Czy próbować dalej ?