To był ponury, dżdżysty dzień.

To był ponury, dżdżysty dzień. Młoda kobieta szła bez celu, nie wiedząc, dokąd. Gdy przechodziła obok kościoła, niespodziewanie dla samej siebie zwróciła się w kierunku bocznych drzwi i weszła. Nie wiedziała dlaczego. Panowała tu cisza. Usiadła na ławce koło zakrystii, kilka kroków od wejścia. Była blada i przerażona. Robiła wrażenie człowieka, który właśnie przegrał życie, który jest w potrzasku i wie, że z niego nie wyjdzie. Nie przyszła modlić się ani prosić o pomoc. Nie uświadamiała sobie, że chciała się gdzieś schronić, uciec. Nagle usłyszała spokojny, ciepły głos: - Chodź, córko, wyspowiadasz się. Zobaczyła przed sobą zakonnika w brązowym habicie. Miał brodę i ... te oczy, dobre, a jednocześnie przenikliwe. - Ale ja nie przyszłam się wyspowiadać - odparła. - Chodź, chodź - spokojnie, ale stanowczo rzekł zakonnik. Była w nim jakaś siła, która sprawiała, że za nim poszła. Jednak to zakonnik zaczął wymieniać jej grzechy, nie ona. Słuchała w osłupieniu. Gdy skończył, wyszeptała: - Skąd ojciec wie? - Wiem. Zrozumiała, że niczego więcej na ten temat nie usłyszy. Wyznała więc: - Ojcze, opuściły mnie emocjonalnie najważniejsze osoby. Swoją postawą mówią mi: "Nie liczę się z tym, co czujesz, nie kocham cię". - Bóg cię kocha, Lauro. - Lauro? Skąd ojciec zna moje imię? - Znam i bardzo ciebie kocham. - Ja już nie rozumiem, co to znaczy, że ktoś mnie kocha. - Kochać to starać się patrzeć na świat oczami drugiego człowieka, rozumieć go i akceptować takiego, jakim jest, a więc z jego zaletami, wadami i słabościami. Szanować go. Nie krytykować, nie karać, ale wierzyć w niego, wierzyć, że sobie poradzi. Wspierać go. Być po stronie jego potencjałów, a więc pozytywnych możliwości w danym czasie, a nie krytykować niedoskonałości. Krytyka podcina skrzydła, pochwała skrzydeł dodaje. Kochać to też wierzyć, że każdy sam reguluje swoje tempo, to znaczy decyduje, w jakim czasie, co w sobie będzie zmieniał i rozumieć, że nie należy go poganiać. W poganianiu jest zawsze nieakceptacja. Kobieta z uwagą wsłuchiwała się w każde słowo zakonnika. Po chwili rzekła: - Czuję się jak w labiryncie, czuję, że przegram. - Córko kochana, w życiu można wygrać albo poddać się. Nigdy nie jest się przegranym. Zawsze można się podnieść. Jeżeli dziś upadniesz, to przecież jutro możesz się podnieść. A gdy pojutrze znowu upadniesz, to jest kolejny dzień, by stanąć. Ten sam człowiek, który sięgnął dna, może się wznieść na wyżyny. - Ojcze, nie wiem, co robić. - Zaufaj sobie. Posłuchaj głosu własnego serca i umysłu. To, co tam znajdziesz, będzie tym, co trzeba. Posłuchaj siebie, tam w środku jest odpowiedz na pytanie, czego potrzebujesz. - Proszę, ojcze, pomóż zrozumieć, oświeć. Rozmawiali długo. Na zewnątrz sytuacja nie uległa zmianie, ale serce kobiety uległo całkowitej metanoi. Wchodząc do kościoła była przerażona, gdy z niego wychodziła, biła z niej jasność, spokój. Idąc koło księgarni zobaczyła na wystawie książkę. Na jej okładce było zdjęcie zakonnika, z którym przed chwilą rozmawiała. Weszła do środka i spytała: - Kto to? - To ojciec Pio. - W jakim klasztorze on żyje? - On nie żyje od kilkudziesięciu lat. - Ależ on... Aleksandra Nyczak (Autorka tekstu od 14 lat "przykuta" jest do łóżka)

:-) Trzymaj się ciepło.

Przeczytałam. Pozdrawiam. Pisz jeszcze

Aleksandro - dziękuję za śliczny tekst, mi też pomógł Ojciec Pio. Napisz coś jeszcze, bo na czytanie takich tekstów to przynajmniej nie szkoda oczu, a mało takich na Kafeterii.

Piękny tekst, pozdrawiam.

troszeczke kiczowate, ale taki milutki kicz tez od czasu do czasu jest potrzebny, dzieki :)

Aleksandro...to jest piękne.Zazdroszczę Ci tego ducha.Jak wielu go brak.Zdrowym, pięknym, bogatym, mającym wszystko.Masz wielki skarb, którym możesz się dzielić bez uszczerbku dla siebie. Rób to. Pisz a ja chętnie będę czytała bo często błądze a Ty jesteś w stanie pomóc mi odnaleść drogę.Dziękuję.

Wiara i nadzieja nie jest kiczem

ładne :)

polecam cudowną książkę "po prostu razem" rewelacja