tłum i krzyk

Dworzec 6-ta rano na peronie... ciemno, jarzeniówki, pizdzi wiatr na metalowych balustradach... zmarzniety tłum... podchodzi stara kobieta w lachmanach i zrozpaczonym głosem- to był krzyk rozpaczy- prosi o pieniadze....tłum patrzy w ziemie, tłum patrzy w dal, tłum nie słyszy, nie widzi... blagała o grosze, rzeczy , które mówiła o sobie były wstrząsające...bo prawdziwe...nikt nie zareagował... niewidzące twarze... zahibernowało ich.. chyba... nie reagowali, bo inni tez nie reagowali i kółko sie zamyka... jedna masa... tam byli ludzie, którzy jechali do warszawy pociagiem IC... ludzie w plaszczach , z aktówkami, w białych koszulach... przyzwyczajeni do marketowych zebraków na etacie .... ale to była zupełnie inna sytuacja... nie kapuje tej obojetnosci...

taka rzeczywistość ... czyli jaka rzeczywistość, czyli kto jest ta rzeczywistością?

Bo ty nie rozumiesz, że wielu z tych zebraków to cholerne kłamczuchy, kłamią, że na leki itp a za chwilę idą się zajebać

mówiła o tym w jakim znalazła się położeniu, takze o zdrowiu i braku pieniędzy na leczenie, opał, o braku szansy na jakąkolwiek pomoc...

jej głos ...był jak przedśmiertny krzyk... to nie był blef.... wszyscy to wiedzieli....choc moze mi sie tylko zdawało, ze to czują....

kto wstaje rano o 6-tej i żebra na trzaskajacym mrozie -20 st.? nie ten kto szuka łatwego zarobku...

szydera a co mają do skarbonki wrzucić? pare groszy nie odmieni ich sytuacji więc wybierają prostrze rozwiązanie...

patrzcie uważnie kto prosi o pomoc...dobranoc

No najlepiej problemy dzielić z największym wrogiem...