Dorosłość

chodzi tu o rodziców i wychowanie.. czy rodzice dobrze postępują wobec dorosłych dzieci które mieszkaja z nimi, poprzez kontrolowanie ich życia, stawianie zakazów, nakazów, "wieczne wychowywanie" według własnych poglądów i przekonań , trzymając tym samym w klatce i nie pozwalając dorosnąć??

ja też tak miałam dopóki się nie wyprowadziłam. Myślę, że nie robią dobrze i to jest bardzo męczące. Ja jak miałam nawet 21 lat to musiałam być w domu najpóźniej o 23.

Rodzice żle robią tak postępując,ale pamiętaj ,że rodzice też nie potrafią żyć,też mogą nie umieć się zachować w danej sytuacji,nikt im tak jak Tobie patentu na mądrość nie dał. Rozmawiaj z rodzicami,może poprostu przekonasz ich,że się mylą

ja nie mam takich problemów bo odkad skonczyłam 18 lat stawiać musze czoło problemom jako dorosła osoba... mam problem z moi facetem.. ma 27 lat a żyje pod kloszem:( rodzice są staroświccy nie pozwalają mu nocować u mnie, a jak go zagadałam o wspólnym zamieszkaniu to się zaperzył bo rodzice byliby przeciwni:( uważam że to nie jest normalne:( facetowi niedługo 30 stuknie i ma całe życie spędzać z rodzicami:( uważm że ich wpływ na jego wychowanie juz dawno minął i nie powinni go ograniczać przez co zauważyłam że jest mało odpowiedzialny, beztroski i mało samodzielny:( bo skoro w tym wieku rodzice prowadzą go za rączkę:(

do tego on tak naprawdę nie jest przygotowany do samodzielnego życia.. w domu nie daję na utrzymanie, jedzenie podane , o rachunki się nie martwi:( a pójście na swoje uważa za straszne trudności:( i same przeszkody bo ciężko będzie:( ja zostalam inaczej wychowana, jestem o wiele mlodsza od niego a nie boje sie stawic czoła problemom które mogą stanoć mi na drodze:( bo miałam obowiażku, dokładam od 3 lat do utrzymania, płace rachunki, robie zakupy...

Takich "Rodziców" wsadzałabym za kratki na dożywocie, w tym moich, szczególnie "matkę".