autobus moim domem

Dojeżdzajac na studia.Bardzo dużo czasu spedziłąm w autobusie.Prawie co weekend wracałam do domu 120 km.Czasem jak jadę autobusem to mam dziwne uczucie jakbym cofnęła sie w czasie, ze jade właśnie do akademika,jestem w stanie to uwierzyc, gdy po chwili racjonalna częśc mnie odzywa sie i przypomina."MAMY ROK 2006 JESTES NA ZAOCZNYCH NIE MIESZKASZ JUZ WE WROCłAWIU". Przeprowadzałam się w życiu 5 razy.Niby za każdym razem czułam sie jak w domu.Jednak dopiero jadac autobusem czuje się naprawdę jak w domu.Jedyne co pewne to, to że czas płynie, ja wędruję a śmierc czeka.Gdzie tak naprawde bede mieszkac za rok za 7 lat ?Nie wiem gdzie mnie poprowadzi prąd rzeki. JEDYNIE W AUTOBUSIE CZUJE SIę PEWNIE, BO WIEM, ZE WEDROWKA WPISANA JEST W MOJA DOLE, NEISTAłOSC I NIEZMIENNOSC W MOIM ZYCIU JEST PEWNA.Natomiast nie moge nazwac miejsca w ktorym OBECNIE mieszkam domem, bo nie wiem co bedzie. Nikt nie wie.Nikt mi nie powie.Nie uwierze wróżce.Moim domem jest autobus.Srodek komunikacji miejskiej, ktory porusza sie od miasta X do miasta Y...On po prostu zawsze jest w ruchu.zawsze gdzies zmierza...Tak jak człowiek NIE MA NIC PEWNEGO NA TYM SWIECIE PROCZ NIEPEWNOSCI. NIE MA NIC PEWNIJSZEGO NA TYM LUDZKIM łEZ PADOLE JA PIERDOLE NIZ ZMIENNOSC. Tak za kazdym razem jak podrozuje gdzies, w autobusie czy w samochodzie czuje sie jak w domu.To jest moje miejsce tu jest mój dom-autobus.