Mam mężą, który choruje na paranoję- pomóżcie.

Mój mąż jest paranoikiem. W ostatnim czasie preszedł zespół paranoiczno- depresyjny i leżał w szpitalu. Po wyjściu z niego zaprzestał brania leków. radzi sobie jakoś , pracuje, ale jego zachowanie destruktywnie wpływa na mnie i na otoczenie. Mąż nie ma przyjaciół, wszystkich podejrzewa, czepia sie o drobiazgi itd. Zupełnie nie wiem jak mam postępować z paranoikiem i czy jest jakiś sposób na to, aby nauczył się przebaczać, bo z tym ma bardzo duże problemy. Prosze pomóżcie. Może ktoś z was boryka się z podobnym problemem... Jak z takim człowiekiem żyć? Może ktoś napisze mi coś więcej o tej chorobie...

Paranoja to starsza nazwa utrwalonych zaburzeń urojeniowych. W istocie paranoja to występowanie usystematyzowanych i logicznie ze sobą powiązanych urojeń. Najczęściej są to urojenia prześladowcze, ksobne, wielkościowe, hipochondryczne i erotyczne. Urojenia są głównym objawem tej choroby i nie towarzyszą im zwykle omamy ani też inne objawy schizofrenii. Ryzyko zachorowania na tą jednostkę chorobową w czasie życia wynosi 0,1%. Utrwalone zaburzenia urojeniowe zaczynają się zwykle pomiędzy 35-45 r.ż., częściej występuje u kobiet, emigrantów, w środowisku wiejskim i u osób z niższym wykształceniem. W razie podejrzenia paranoi należy zwrócić się o pomoc do psychiatry. Leczenie paranoi polega na podawaniu leków przeciwpsychotycznych. W stosunku do chorego powinno się wykazywać dużą dozę tolerancji, należy ograniczyć się do wyraźnego negowania prawdziwości treści wytwórczych bez omawiania ich i tłumaczenia ich nieprawdziwości, co zwykle nie przynosi pożądanego rezultatu.

Najbardziej mi sie podoba związek podatności na paranoję z wykształceniem. No, ale coś w tym jest, biorąc pod uwagę relację pomiędzy współczynnikiem wiary w spiskową teorię historii a współczynnikiem szerokości horyzontów. Co do autorki - powiem brutalnie: chcesz sobie życie zrujnować, ciągnij dalej to małżenstwo. A jak masz odrobinę rozsądku, wnieś o rowód. Nie będzie lepiej, chyba zdajesz sobie z tego sprawę, to nie jest choroba, którą się z siebie strząsa jak zapalenie oskrzeli. Z wiekiem zaburzenia jego charakteru nawet w tych lepszych okresach będą ulegać pogłębieniu. Szczególnie jeśli macie dziecki, powinnaś ocalić je od dorastania w chorej rodzinie, chorym środowisku, pod wpływem desktrujcyjnej osobowości chorego człowieka.

Mysle ze osoba ktora doradza rozwodem nie powinna zabierac glosu w doradzaniu poniewaz widac ze nie ma pojecia co oznacza slowo milosc i rodzina ,wyglada na to ze dopoki wszystko sie uklada to jest ok ale gdy pojawi sie problem to najlepiej sie go pozbyc i wyzucic a mysle ze nie o to tutaj chodzi mam podobny proble i nie mysle o rozwodzie tylko jak pomoc i takiej osobie .Bardzo przykre ze ludzie doradzaja wlasnie w taki sposob.

Moj maz był schizofrenikiem, leki pomagały ale choroba wróciła po 25 latach mimo brania leków . Wkrótce po tym zmarł , szkoda mi ciebie . Moj maz był inteligentnym , kulturalnym człowiekiem, miał wiele zainteresowań m.inn. Astronomia i wszechświat umiał pięknie prowadzić konwersacje i był tolerancyjny.

Ja, z moim mężem paranoikiem i chyba psychopatą, żyłam 32 lata, dopóki po kryjomu wybudował dom i się wyprowadził. Teraz chce rozwodu, bez orzekania o winie, na co nigdy się nie zgodzę.Co przeżyłam przez te lata, to nie da się opisać. Najbardziej bałam się o dzieci, które już na szczęście się usamodzielniły.Myślałam, że mnie kochał, bo walczył o mnie i koniecznie chciał iść do ołtarza. Jakże się myliłam. To rodzaj człowieka, który nigdy nikomu, niczego nie wybaczy i potrafi wypominać sprawy, które działy się jeszcze przed ślubem. Docinki, oskarżenia, posądzenia o zdradę były na porządku dziennym, przy dzieciach podrywał mój autorytet powtarzając codziennie, kłamiesz, niczego cię rodzice nie nauczyli, znowu puściłaś bąka itd. Lubił wytykać moje błędy i najmniejsze potknięcia. Czasami miał takie szalone oczy i wpadał w złość. Dostało mi się kilka razy, szczególnie boleśnie walił mnie pięściami po głowie, gdyż mam wrażliwe oczy i miałam operację zaćmy. Teraz, twierdzi, że mu niczego nie udowodnię, bo robił to gdy byłam z nim sam na sam. Uwielbiana przez niego jego mamusia, przed ślubem wychwalała pod niebiosa swojego synka, myślę że znała jego zaburzenia i chciała się go pozbyć z domu. Ja, idiotka byłam lojalna i nikomu nie powiedziałam jak mnie traktuje. Myślałam, ze mnie doceni, ze zmieni się. Niestety faceci zmieniają się tylko na gorsze.

Odsyłam do tekstu: https://portal.abczdrowie.pl/objawy-paranoi

Anda 56 2018.09.11 odezwij się Mamy duzo wspólnego, możemy porozmawiać

Nie wierzę, że psychiatrzy potrafią prawidłowo rozpoznać urojenia. Któż z nas nie jest czasem podejrzliwy albo nie wierzy w coś nie udowodnionego w 100%? Wg. tego psychiatra każdego zdiagnozuje jako chorego jak będzie chciał.

Polecam udać się do psychiatry na terapię. Miałam podobny problem i polecam Ci serdecznie, żeby z takiej rzeczy skorzystać. Ja chodziłam do spess medica w piotrkowie trybunalskim do najlepszej specjalistki i jest bardzo, ale to bardzo zadowolona! Polecam