kompleks sierocy

Jestem pół sierotą od 5-tego roku życia, (tata zginął w wypadku) zatruwam życie i sobie i moikm bliskim, nie potrafie się pogodzić z tym co mnie spotkało, nie użalam się, ale cierpie w środku, nienawidzę życia i myslę że nigdy mi to nie minie. Czy ktoś jest w podobnej sytuacji???

brzmi znajomo :(

hm hm skas to znam :(

też mam ten kompleks wszyscy rodzice moich znajomych zyją ja nie mam taty

poza tym często wciskam się w żeberka kaloryfera na widok przychodzącego w odwiedziny wójka Andrzeja który pod nieobecność mojej mamy dotyka mnie delikatną acz pewną ręką i tuli do swoich bili wyznając mi miłośc

też to mnie dotyczy...borykam się z takim problemem tyle lat, a ja zawsze byłam córeczką tatusia i tym bardziej nie godzę się z jego śmiercią :(

a wszyscy ktorzy posiadają rodziców nie potrafią nas zrozumieć,chcą ale nigdy tak na prawde nie pojmą co to znaczy nie mieć jednego z rodziców w dziecinstwie i to robi z czlowieka głębek nerwów bo ma sie JUZ TYLKO jednego rodzica i jak JEGO BRAKNIE to juz jest sie calkowitą sierotą :(

-->lilly rose wiem o czym mówisz, nikt nie zrozumie dopóki nie doświadczy, dziękuję mojej mamie, za to że starała się być równocześnie dla mnie ojcem

ale ja mam takiego ojca, ze wolalabym w ogole go nie miec i nie jestem jakas siksa mam 25 lat

Mojej matki nienawidze, wyrzucila mnie z domu, a mój tata umarł w te wakacje. Z dnia na dzień jest coraz gorzej...

Mój tata wyszedł do pracy i nigdy już nie wrócił, zginął. Głęboko wierzę, że jest zawsze przy mnie