Co robicie w takich chwilach ?

przy kazdej okazji do spotkania, jest wymiana zdan miedzy czlonkami rodziny, w zasadzie chodzi o bzdury, ale w gre wchodzi zazdrosc, rozne szpileczki, pomowienia, atmosfera taka sobie. Czy zrezygnowac ze spotkan z nimi i miec swiety spokoj czy dalej to ciagnac tylko dlatego, ze rodzina jest najwazniejsza???? Jak zachowujecie sie w takich sytuacjach? :(

Dziwne pytanie. Rob jak uważasz. Przecież to Twoja rodzinka!

naopowiadał, że rodzina jest najważniejsza?

no tak, ale moje pytanie brzmi - co WY robicie w takich chwilach? nie chodzi mi o to, ze bedac na moim miejscu, ale jesli macie taka sytuacje to jak sie zachowujecie?

To traktuję ich wszystkich z przymrużeniem oka i jednym uchem wpuszczam, a drugim...

co do rodziny -tak uwazam :( i dlatego cierpliwie znosze wszelkie uwagi, docinki itd...zal byloby mi z nimi zerwac kontakt, bo to jednak moja krew.Mam w swoim gronie osobe, ktora olala wszystkich i twierdzi,ze zyje jej sie o niebo lepiej, bo ma swiety spokoj, ale ja nie wiem czy bym tak potafila :( Dlatego WAS pytam jak sie zachowujecie w takiej sytucji ??? Wydaje mi sie ze z perspektywy czasu, mozna takiej decyzji zalowac.

Ja od jakiegoś czasu nie lubie spotkań rodzinnych i raczej w takich nie uczestnicze. Moja bratowa jest milutka jak miód a za plecami obgaduje. Dlaczego miałabym się z nią widywac? A mój własny ojciec traktuje mojego męża jak obcego, nawet nam zazdrości, bo jak inaczej zinterpretowac jego słowa: "jeszcze jeden samochód se kupcie", gdy kupiliśmy drugie auto. Pozatym jesteśmy narazie zmuszeni mieszkac razem, widze jaki ojciec jest na codzień i nie potrafie znieśc tego jaki miły i wylewny robi się na imprezach, spotkaniach rodzinnych. Dla mnie to jest fałszywe. Reszta rodziny zna moje zdanie i już nie wypytuje: "a dlaczego wy nie przyjechaliście???" Karzdy robi jak uważa, ale ja nie mam zamiaru jeżdzic na: urodziny, imieniny, odpusty itd.itp. tylko dlatego, że to przecież rodzina i tak wypada. Po co mam się męczyc?

Kontaktuje sie z rodzina sporadycznie. Nasze stosunki sa poprawne. Mam oczywiscie na mysli ciotki, wujkow, kuzynostwo i inne powiazania. Naprawde mogliby dla mnie nie istniec. Nie chcialabym liczyc na ich pomoc. Rodziny sie nie wybiera. Sa wsrod nich i lepsi i gorsi.Zawistni i falszywi. Ot, przekroj spoleczensywa. Ze wszystkimi nie da sie przeciez przyjaznic.

mezatka jak na razie jestes jedyna osoba, ktora udzielila konkretna odpowiedz, dzieki...Sama mam podobny dylemat i nie wiem jaka decyzje podjac,ale wiem jedno, ze wiecznie tak jak jest nie moze trwac :(

ja ciesze ryjka dzisiaj cały dzień bo rano ktoś mi dał nadzieję na "lepsze jutro"....

:P

do a kto ci ... - problem w tym, ze jestem rodzinna osoba, wiele ode mnie otrzymali wsparcia, staralam sie robic wszystko najlepiej jak potrafie i bylam w tym szczera, jednak za kazdym razem dostawalam po dupie, krytykowali wszystko :( Juz mi sie nie chce odpierac atakow, docinkow, chce normalnie zyc i miec swiety spokoj, ale oni i tak wpier..... sie we wszystko, dlatego rozwazam co powinnam dalej zrobic :( Tobie tez dzieki za odpowiedz

ja unikam spotkań z bratem i bratową po tym jak zaczęli mnie traktować. Rodzina nie rodzina ale szacunek do człowieka trzeba mieć i nie wolno pozwolić aby ktoś nam właził na głowe i obrażał nawet jeśli to rodzina - Tym bardziej jeśli to rodzina powinni sie wstydzić swojego zachowania. Postepowałabym wbrew sobie jakbym sie z nimi spotykała i udawała że mi miło.

Sama sobie odpowiadasz. Olać ich i tyle. Widzisz sama ,ze nie mozna na nich liczyc. Ty do nich z sercem a oni tak? Ode mnie już by dawno sie dowiedzieli co o nich mysle.

kawa z tym szacunkiem to masz racje. Ja ostatnio np.uslyszalam, ze jestem "zerem" bo stracilam prace i utrzymuje mnie maz, podczas kiedy ich coreczka jest panna z dzieckiem, niepracujaca na utrzymaniu w/w czlonkow rodziny i stwierdzili,ze taka sytuacja to nic wielkiego, ja juz czasem zastanawiam, ze chyba mam jakies dziwne spojrzenie na zycie :(

Ja też kiedyś byłam inna, zmieniłam się przez męża, a raczej uwolniłam się od głupiego przekonania, że rodzina ponad wszystko. Mam rodzinę - męża i dwoje dzieci, odwiedzam siostre, którą kocham, mam dobre stosunki z matką, one mnie rozumieją, nie potępiają. Jak pisałam wcześniej ojciec nie przepada za moim mężem, człowiekiem, który dba o mnie (jego córke) i moje dzieci (jego wnuki), nie potrafię tego zrozumiec i już nie próbuję. Po prostu żyję własnym życiem. Bratowa cały czas była dla mnie milutka, a wystarczyło że raz zwruciłam jej uwagę, że przyjechała z chorym dzieckiem i że moje mogą się zarazic, to wtedy usłyszałam co ona naprawde o mnie myśli i tak się kontakt między nami urwał. Nie żałuje, bo nie znosze fałszywych ludzi, a ona taka była.

że odwrocisz sie od nich NIKT NIE MA PRAWA nazywac Ciebie zerem to nonsens i to za utrate pracy koszmarne