Łapy, łapy , cztery łapy ..........

O psie, który jeździł koleją

\" Psikutas bez S \"

wieść pieskie życie

Do serca przytul psa

wierny jak pies

i w niej ubrudzona podeszwa mojego buta

Na Wyspach Bergamutach Podobno jest kot w butach, Widziano także osła, Którego mrówka niosła.

;-)

? niejednemu psu, Burek na imię

Szare futerko kotek ma, tysiąc pomysłów w szarej głowie, ale pomysły złote są, a może nawet brylantowe! O kici mamo, to przecież ja! Kota Budzika każdy zna. Piękny i mądry ze mnie kot, chętny do różnych śmiesznych psot! Kot cztery sprytne łapy ma i ogon, który dumnie nosi, bo pamiętajcie szary kot codziennie szczęście wam przynosi!

łapci pojade do babci

A więc wołam: - Do mnie, psie! I już pies odzywa się. Potem wołam: - Hop-sa-sa! I już mam przy sobie psa.

cię nie zechce.

A gdy powiem: - Cicho leż! Leżę ja i pies mój też. Kiedy dłoń wyciągam doń, Grzecznie liże moją dłoń. I zabawnie szczerzy kły, Choć nie bywa nigdy zły. Gdy psu kość dam - pies ją ssie, Bo to są zwyczaje psie. Gdy pisałem wierszyk ten, Pies u nóg mych zapadł w sen, Potem wstał, wyprężył grzbiet, Żebym z nim na spacer szedł. Szliśmy razem - ja i on, Pies postraszył stado wron, Potem biegł zwyczajem psim, A ja biegłem razem z nim. On ujadał. A ja nie. Pies i tak rozumie mnie, Pies rozumie, bo ja wiem, Jak rozmawiać trzeba z psem.

Już za chwileczkę już za momencik, piątek z Pankracym zacznie się kręcić :P

:)

Przed laty Żył pies kudłaty. Nie pokojowy, nie podwórzowy, Nie miejski, nie wiejski, Ale od ogona do głowy Całkowicie czarodziejski. Był mistrzem Polski w dominie, I to nie są bynajmniej przechwałki, Grał na pianinie, Chodził po linie I sam zapalał zapałki. Powiecie pewnie, że to żadna sztuka, Że tego uczy dowolna psia szkółka, Ale zważcie, że pies ten nie szczekał, Lecz kukał - Jak rodowita kukułka. A grał w ping-ponga? Grał! A znał arytmetykę? Znał! Rozumiał po czesku? Rozumiał! I tylko szczekać nie umiał. Miał pies swego pana, Nazywał się Kołodziejski. Raz w poniedziałek z rana Powiedział pan: - Panie dziejski, Po diabła mi pies czarodziejski? Potrzeba mi kundla, co szczeka, A taki pies - to kaleka. I żeby dłużej nie zwlekać, Oddał psa do pewnego maga, Który nauczył go szczekać - Bo się więcej od psa nie wymaga.

W kuchni stał na stole klops. Mops do klopsa chyłkiem - hops! Gdy się najadł tak, że spuchł aż, Nagle zjawił się pan kucharz. Patrzy, blednie - nie ma klopsa, Rzecze tedy groźnie do psa: Ja przepraszam pana mopsa, Pan mi tu za bardzo hopsa, Żeby pan nie dostał kopsa!

Na brzegu błękitnej rzeczki Mieszkają małe smuteczki. Ten pierwszy jest z tego powodu, Że nie można wchodzić do ogrodu, Drugi - że woda nie chce być sucha, Trzeci - że mucha wleciała do ucha, A jeszcze, że kot musi drapać, Że kura nie daje się złapać, Że nie można gryzć w nogę sąsiada I że z nieba kiełbasa nie spada, A ostatni smuteczek jest o to, Że człowiek jedzie, a piesek musi biec piechotą. Lecz wystarczy pieskowi dać mleczko I już nie ma smuteczków nad rzeczką