To nie małżeństwo!

Tak sie nie da żyć! Kocham męża bardzo, ale życie nasze jest bez sensu. Jego wymagająca, niebezpieczna czasem praca, z której w obecnej chwili nie moze zrezygnowac.Do tego jeszcze poza miejscem zamieszkania. Widujemy sie pare razy w tyg. i tak nie mogąc nic zaplanowac, bo jest pod telefonem 24h. Jak tu mysleć o dziecku, skoro wszystkie sprawy codzienne sa na mojej głowie. Czasami mysle, ze łatwiej by mi bylo samej, nawet gdybym miala dziecko- wiedzialabym, ze musze liczyc tylko na siebie. A tak to niby mam męza-a zbyt wiele to nie zmienia,musze tylko dodatkowo brac go pod uwage, podejmując wiele decyzji.

aha, mąż jest szatniarzem w teatrze

Ech...podszywacze jak zwykle! Strasznie źle się dzis czuję...cos co bylo sensem życia, znika..

uszy do gory,masz poprostu zly dzien.....nie zawsze wszystko jast kolorowo,sama piszesz,ze narazie nie moze zmienic pracy,wiec jedyne co pozostalo to sie z tym na jakis czas pogodzic....

na razie -to parę lat przynajmniej! A dzień mam zły, bo znowu nie udało nam sie nic pozałatwiac- za pozno wrocił, a i tak sie okazalo,ze musi wyjechac. I tak ciągle!Mąż jest kochanym dobrym facetem, ale ja dla niego pozmieniałam bardzo duzo w życiu, przeprowadzka itp. Jednak nie moge na niego liczyc. Co z tego, ze mi wysle smsy na dobranoc, skoro wolne dni spedzam sama, moc decyzji odłozona jest w niebyt.