BOLI MNIE TA SAMOTNOŚĆ...

Wiem, wiem pewnie setki takich topikow powstaly juz na Kafeterii... Boli mnie ta samotnosc, powoduje ze nie widze celu w niczym, czuje ze cos trace, ze zycie ucieka mi przez palce. Boje sie co bedzie jutro, za tydzien, miesiac, rok ... Bardzo mi kiedys na kims zalezalo, Jemu podobno tez, ale co z tego, skoro odszedl. Od tamtego momentu pogubilam sie strasznie, umarlam gdzies w srodku. Gdy go spotykam gdzies przypadkiem, czuje jakby ktos wbijal mi noz w serce. Kocham go nadal. Boje sie, ze juz nigdy na nikim nie bedzie mi tak zalezalo, ze juz nikt nigdy nie wywola we mnie takich emocji jakie on wywoluje. Spotykalam sie z innimi facetami i to utwierdzalo mnie w przekonaniu, ze wszedzie szukam JEGO. A jednoczesnie juz nie moge tak zyc, chce zeby ktos mnie przytulil, podarowal troche ciepla, zebym cos zaczela znaczyc dla kogos, zebym i jak mogla obdarowac kogos uczuciami ktore w zastraszajacym tempie sie gdzie tam gromadza. Musialam sie "wygadac", przepraszam za zawracanie glowy.

W swoim 22 letnim zyciu nie mialam ani jednych milych Walentynek, banalne, komercyjne swieto, ale jednak milo wiedziec ze ktos kocha.

kochana 22 lata tos ty mloda jestes, teraz baw sie i korzystaj z zycia. ja mego chlopa poznalam jak mialam 23 lata

Baw sie, korzystaj z zycia a co kiedy ja nie potrafie ze ta samotnosc tak mnie przytlacza ze nie mam ochoty na nic. Szalalam jak mialam 18 lat, a teraz chcialabym choc namiastke stabilizacji, ze moge na kogos liczyc, ze zawsze ktos przytuli.

:(

widzisz ja zaczelam szalec w wieku 19 lat dopiero jak poszlam na studia. a chlopa poznalam wlasnie w trakcie jednej z zabaw. ja rozumiem, kazdy mysle ze chce miec ta jedna ukochana osobe ale u roznych osob w roznym wieku przychodzi ta prawdziwa milosc. u jednych - w wieku 16 a u innych nawet kolo 30 lat. to ze sie w danym czasie nikogo nie ma nie znaczy ze ma sie siedziec zespuszczona glowa. Ja w wieku 22 lat tez bylam singlem i nie rozpaczalam, zjmowalam sie innymi sprawami, podrozowlam, spotykalam sie ze znajomymi, bawilam sie. meza poznalam jakis rok pozniej i mimo ze tez sie jaos ustabilizowalam z wielkim usmiechemwspominam tamte czasy.

zycie w samotności ma wieeele zalet :) pełen luz, cała chata moja, robię co chcę i kiedy chcę, dbam o siebie i żyję dla siebie... tak, jestem egoistą, ale wiem, ze się na sobie nie zawiodę, wiem, że mogę sobie zaufać... na tyle długo już ze sobą zyję i rozmawiam, ze znam się bardzo dobrze i jest mi ze mną bardzo dobrze... głowa do góry... takich elementów jak ja nie ma za wiele..., ale w razie czego wiedz, ze mozna fajnie sobie zyć ze sobą :)

anoz moze jak wyjdziez gdzies pobawic sie bedziesz miec szanse by poznac kogos.

Zazdroszcze ayax podejscia, to wiele upraszcza, jednak ja nie umiem zyc sama, trudno i darmo, nie umiem i juz. Owszem moge sie odizolowac na kilka dni, ale nie na kilka miesiecy. Mam znajomych, przyjaciol, podrozuje, studiuje, mozna powiedziec ze mam wszystko. Tesknie do milosci, tesknie chyba wlasnie do Niego - exa. Czasami mysle ze on byl sensem mojego zycia, choc mozna powiedziec ze to bzdura ! Bo sa inni, ale tak wlasnie mysle.

tak wiele, to znowu nie upraszcza, bo trzeba sobie jakoś radzić w pojedynkę z codziennymi problemami... znajomych, to u mnie całe mnóstwo... ale raczej do imprez i wspólnych wypadów... :) też kiedyś zycie solo wydawało mi sie niewyobrażalne... a jednak :) cóż - zyczę powodzenia

Ja sobie tak radzilam przez moje 22 lata samotnosci, radze sobie nadal, ale mam coraz mniej sil. Czuje sie coraz slabsza. Pojawil sie on " na moment" dal namiastke czegos czego szukalam i zniknal.

Mnie też boli ta samotność, ale jestem spokojniejszy. Wiem, że niedługo się ona skończy :) Cierpliwość popłaca!

A skad to niby wiesz ?

zajmij sie jakims hobby

Zaufałem Bogu, a On jest wierny.

sprubuj metody wizualizacji. pomaga

Naprawde nie wiem co robic. To nie jest tak ze ja siedze na tylku i sie umartwiam, mam swoje zajecia, mam swoja pasje. I tez nie jest tak ze nikt sie mna nie interesuje. Kreca sie faceci, spotykam sie z zyczliwoscia, ale... no wlaśne. Sama nie wiem skad sie to we mnie bierze, ale wciaz ich porownuje, wciaz chce aby byli podobni do eksa, bo on byl moim prywatnym idealem.

takie zycie kolezanko :(

Ja nie akceptuje takiego zycia !!

a tez nie, ale co zrobic :(

Facet ale co jest u Ciebie powodem tej samotnosci ?

ja chyba mam podobnie...trzeba żyć dalej

Adaniu podobnie tzn ? Pokochalas kiedys kogos i teraz w innych szukasz Jego ? Bo ja sobie chyba z tym wlasnie nie umiem poradzic ...

Czuje sie samotna przygnebiona mimo ze niby się z kims spotykam...same nie wiem co mam dalej robić

Mną zaiteresował się ktoś, ale co z tego skoro go odpycham, odsuwam od siebie, wyolbrzymiam jego wady... Nie rozumiem sama siebie.

niby powinno byc ok, ale tak nie jest, i nie wiem dlaczego; trace nadzieje ze sie to zmieni, bo lat przybywa

Ciągle wspominam wspolne chwile ktore przezylam z eksem, jak mi jego brakuje !!!