zycie jak przykry sen

Najpierw zycie w rodzinie, gdzie ojciec zdradzal matkę, znecal sie nad nią psychicznie, potem ciagle konflikty w szkole, bo uprawialam wyczynowo sport, opuszczalam (psulam klasie frekwencję) Potem nieudane znajomosc z mężczyznami, ludzmi, w ktorych staralam się widziec czlowieka a oni mieli swoje interesy i cele -jednym slowem bolesne rozczarowanie. No i to ciagle uganianie się za pieniędzmi, ci faceci wypytujący o to, co mam, jaką pracę, patrzący na to co mogę wnieść do związku - koszmar ... Dajcie mi w łeb albo przytulcie, ale pomóżcie ocknąć się, bo nie wiem jak mam żyć. Najchętniej adoptowałabym jakieś dziecko, ale nie mam na razie warunkó i nie wiem, czy osoba samotna moze adoptować cudze dziecko. Już tylko dla dzieci mam jakiekolwiek uczucia.

W końcu zjawi się Ktoś, kto rozbudzi Twoje serce nie na nowo, ale tak naprawdę... Nie trzeba wątpić, trzeba wierzyć w przyszłość i dostrzec fantastyczne strony życia :) Każdy z nas ma raz gorsze , raz lepsze dni, chwile euforii, szczęścia, chwile zwątpienia... Ale - jak to mówią - zawsze po burzy wychodzi słońce :P Więc głowa do góry

Grzesznica Magdalena -->dziękuję:) Jesli ktos chce się wpisać to proszę. Ja nie będę pisać, bo brak mi działania, słów mam w swoim życiu za duzo.