Jak przerwać tę parszywą samotność?

Afg , mnie tez trafilo, kilka lat temu. Wiem jakie to wspaniale uczucie. Serce bije jak szalone, rano budziz sie z mysla, ze twoja polowka mysli o tobie, te smsy, rozmowy, wspolne wyjscia ehhh tesknie za tym.

Rada wyjazdowa do większego miasta nie jest rozwiązaniem: ja zaliczam samotność w stolicy. Oczywiście można "stopniować" dalej, jest jeszcze NY ;)

*budzisz

Faceci też tak mają, czego jestem żywym przykładem :) Może nie załamuję się tak bardzo, bo poświęcam się całkowicie swoim pasjom, no ale przychodzą chwile kiedy brakuje bliskiej osoby. Cóż mogę poradzić, nie załamywać i się i działać :) W sumie przez internet też można kogoś poznać, ja jestem otwarty na propozycje :)

Wlasnie moja znajoma wyjchal do Warszawy. Jak byla samotna w malym miescie, to i tak jest sama od 3 lat w duzym. Kolejna natomiast na miejscu poznala swietnego faceta i maja slicznego chlopczyka:) Wiec juz sama nie wiem jak to jest.

może przeznaczenie?

szczescie, przeznaczenie, obydwoje byliscie w tym samym czasie w tym samym miejscu-to jest to:)

26 letnia wybacz, ale dlaczego tak wcześniej wyszłaś za mąż, tak bardzo się kochaliście?

Kwestia pecha chyba.

Ja nie bylam mezatka:)

oj sorrki z facetem byłaś, coś mi się pomieszało ;)

oczywiście moja wypowiedź o pechu dot. tego wyżej ;)

Nie wierzcie tak bardzo w duze miasta. Jestem rodowita Warszawianka i mam pelno kumpeli samych!!! To jest szczescie : albo ktos go ma lub nie!

ja ciągle jeszcze wierze w przeznaczenie - może na starość dopiero mnie trafi ;) Ale też jestem zdania, że nic na siłę, i jeśli przypadkowo, z byle kim - to lepiej w ogóle nie. macie rację, krąg koleżanek i znajomych do pogadania też się zmniejsza - zakładają rodziny, mają swoje sprawy i problemy.

to jest coś cudownego :), świat przestaje istnieć, jak na siebie patrzymy

Tak bylam w zwiazku.

a jeśli chcesz o tym pisać, to dlaczego się rozstaliście?

Ja też się zgadzam z tym, że nie od miasta to zależy. No ale wiecie, większe miasto to więcej ludzi, większe możliwości poznania kogoś.

On odszedl bo mial wiele powodow. Dla mnie one byly niezrozumiale. Jeszcze bardzo dlugo po rozstaniu nachodzil mnie, dzwonil, pisal ale nic z tego nie wynikalo. Ogolnie mowiac po rozstaniu doszlam do wniosku, ze ja nie znalam tego czlowieka wcale! To co wyrabial po rozstaniu, wolalo o pomste do nieba. Mezczyzna zrywa, nie chce byc z kobieta a robi wszystko aby zatruc jej zycie-przez pewnien czas nawet myslalam aby zlozyc skarge na policje.

no tak, tylko niektórzy w małym czy w duzym mieście potrafią tak się przed ludźmi ukrywać, że cos strasznego.

Przede wszystkim chodzilo o to aby dominowac nade mna, ciagle udowadniac sobie ze ja naleze do niego. Gdy stawialam mu opor, szantazowal mnie emocjonalnie, skladal cala wine na mnie, potrafil zadzwonic o 3 rano i plakac w sluchawke jaka zla jestem.

afg> Ja się nie ukrywam, ja po prostu nie mam z kim gdziekolwiek wyjść. A sama przecież nie pójdę do pubu i nie będę zaczepiała facetów. Liczę na to, że jak przeniosę się do Wawy (bo o stolicę mi właśnie chodzi) to znajdę pracę, w której poznam ludzi w swoim wieku, bo obecnie pracuję z kobietami w wieku mojej mamy, z którymi nawet pogadać nie ma o czym, nie mówiąc o jakichś spotkaniach po pracy.

no to rzeczywiście łatwo nie miałaś. długo byliście razem?

Bylismy razem trzy lata. Na poczatku sielanka a potem po rozstaniu calkowity zwrot akcji. ja tez pracuje glownie z osobami w ieku moich rodzicow. Owszem jest grupka oosb w moim wieku, z ktorymi czasami wychodze czy do klubu czy do kina lub na fitness. Niestety grupka sie zaweza bo wszyscy powoli sie paruja:)

heh, ja mam tak samo, pracuję z osobami w wieku moich rodziców, a rówieśnicy są już szczęśliwymi żonami albo mężami. Krąg znajomych ze studiów - to też już prawie same małżeństwa, z liceum - to samo. nie jestem przebojowa, ale myślę że lubiana - tak - ale jako koleżanka do pogadania, poradzenia się, wypłakania w rękaw - zawsze wysłuchałam, starałam się doradzić - ale byłam z boku. Mieszkam z rodzicami i myślę że tutaj też tkwi problem - jestem przez nich ograniczana, uzalezniają mnie emocjonalnie od siebie.Niby mogę robić co chę, ale to ciągłe tłumaczenie się, gdzie wychodze, z kim, kiedy wrócę, bo się martwią że późno, sama, że coś mi sięstanie itd.

ja1978> No to u mnie tak samo - znajomi, którzy zostali w moim mieście są albo już poślubieni, albo zajęci przez swoje drugie połówki. Jeszcze parę lat temu było zupełnie inaczej. Ja szczęśliwie zakochana w moim byłym facecie, koleżanki na miejscu. Byłam radosna i aż żyć się chciało. A od ponad roku wegetuję. Ja akurat mieszkam sama i nikt mnie nie ogranicza. Ale i tak siedzę praktycznie cały czas w domu i nigdzie nie wychodzę, poza pracą.

no to sporo, jak 3 lata, ale najwyraźniej za malo zeby poznać faceta dobrze

nie wiem dziewczyny, czasem wystarczy wyjść po bułki rano do sklepu i spotkać miłość swego życia, inni podróżują, bardzo intensywnie korzystają z życia i są samo ciągle...

generalnie nie jestem zwolenniczką, ani fanatycznego szukania, ani też przesadnej bierności, znam osoby którzy prawie z domu nie wyhodzę i takie które szukają na siłę, że aż żal patrzeć...

jak to ktoś napisał szczęścoi trzeba pomóc, ale musi to być w miarę naturalne