depresja

Cześć. Cztery lata temu rozpoznano u mnie depresję. W tym czasie miałam już męża i dwójkę wspaniałych dzieci. Początkowo nie wiedziałam co się w ogóle ze mną dzieje- lęki , niepokój , panika, dezorganizacja wszystkiego co możliwe , totalne doły i morze łez. Pierwsze kroki skierowałam do psychologa , gdyż nie mieściło mi się w głowie , że mogłabym iść po pomoc do psychiatry-- '' bo co by ludzie powiedzieli''W dodatku mój mąż zamiast mnie wspierać i pomagać wyjść z tego stanu , dodatkowo raczył mnie tekstami , że mam się wziąść w garść , a nie chodzić po porady do psychiatrów bo to same świry które faszerują lekami - ''a jak już zaczniesz raz brać to nie przestaniesz do końca życia'', a po drugie twierdził , że do tego typu lekarzy chodzą tylko nienormalni. Na szczęści e bez wiedzy męża trafiłam do super specjalisty- wiadomo początki leczenia były trudne-nawet sama bałam się wyjść z domu- ale potem było coraz lepiej.Oczywiście do dzisiaj mam czasami małe lęki . Od kilku dni czuję też jakby macki depresji znów zaczęły wracać , ale mam nadzieję , że znowu uda mi się to pokonać . Jeśli ktoś chciałby podzielić się ze mna swoimi przeżyciami albo doradzić jak radzić sobie w trudnych chwilach proszę niech napisze do mnie

jak mnie dopada dół to wychodze do ludzi...Krakow na mnie dobrze dziala ;)

Witam! Ja nie byłam u lekarza, jednak podejrzewam im więcej czytam na ten temat tym bardziej wydaje mi się, że mam depresję... Nie mogę spać (i trwa to od ponad roku), cały czas płaczę (a z natury jest, raczej byłam optymistką), do łez jest w stanie doprowadzić mnie dosłownie wszystko począwszy od mody na sukces a skończywszy na tym, że zbiję talerz... Czasami mam lepsze dni, ale i tak płacz towarzyszy mi właściwie codziennie. Ostatnio rozpłakałam się przed kobietą w sklepie z komórkami, że nie działa mi internet beprzewodowy. Było mi strasznie wstyd, ale nie potrafie tego powstrzymać. Mój facet z którym mieszkam od 2 lat uważa, że jestem \"dziecinna\" dlatego płacze, ale dziwne, że jakos kiedyś byłam dużo mniej \"dziecinna\". W dodatku podobnie jak twój mąż uważa, że psychiatrzy i psychologowie, to banda pseudo naukowców... Już sama nie wiem co robić.

ja również uważam że na depresję niezastąpionym lekarstwem są ludzie , bezpośredni kontakt z nimi , ale też ktoś taki jak Wy , kto się do człowieka odezwie i nie powie , że to co się czuje i przeżywa to bzdury i babski widzimisie, dlatego najlepiej słuchać swego wewnętrznego głosu --oczywiście tego pozytywnego a nie dołującego -- i za wszelką cenę próbować się ratować od depresji . Jeśli natomiast cały czas Ci się chce płakać to nie zwlekaj tylko idz do lekarza-- być może poleci Ci go dobry psycholog , wystarczy przedzwonić i zapytac-- po co masz się zadręczać i czekać na lepsze jutro , po prostu działaj . A tak na marginesie facet nie o wszystkim ( tzn. gdzie dokładnie chodzisz) musi wiedzieć

Witam, od wielu lat cierpię na depresję. Przechodziłam przez przeróżne etapy tej choroby - nie wiedziałam co się ze mną dzieje, nie poradziłam sobie. Niestety zostałam sama z problemem . Nie mogę liczyć na zrozumienie. Chcę normalnie żyć. Chcę się jakoś wygramolić z tej choroby i zacząć wszystko od nowa. Szukam ludzi w wieku ok 30 lat z podobnym problemem, którzy byliby skłonni ze mną pisać codziennie maile. Krótkie wiadomości w stylu "cześć, jak się masz. Ładna dzisiaj pogoda". Świadomość, że koś tam jest po drugiej stronie łącza pozwala nie czuć tej ogromnej wszechogarniającej samotności i skupić się na konstruktywnych sprawach. Z góry wszystkim dziękuję. mój mail mulan80@poczta.fm