NIE CZUJĘ NIC....co robić?

właśnie dotarło do mnie, że od około pół roru stopniowo przestaję być człowoekiem... :( w zasadzie mam 20 lat i może to brzmieć w moich ustach śmiesznie, ale.... odkąd pamiętam byłam typową romantyczką- targały mną przeróżne emocje i uczucia, wszystko co mnie spotykało odczuwałam kilkakrotnie silniej niż inni ludzie....aż tu rok temu zostawił mnie chłopak....pozatym że go naprawdę kochałam, był on moim jedynym przyjacielem, wiedział o mnie prawie wszystko....w każdym razie nie ma człowieka który wiedziałby więcej.... początkowo to rozstanie wcale do mnie nie dotarło....dopiero po ok.3 miesiącach zaczęłam odczuwać wielki żal do losu, że człowiek z którym wiązaąłm swoją przyszłość odszedł, od dawna czułam że 'albo on albo nikt' i jednocześnie wmawiałąm sobie że 'nie był mnie wart' ale mniej wiecej w lipcu kiedy poszłam do pracy i zaczęło brakować mi czasu na użalanie się nad sobą rozpocząl się we mnie jakiś dziwny proces.....nie wiem jak to opisać i zdefiniować....czuję się taka pusta....wypłukana... nikogo nie lubię, nikogo nie nienawidzę, nikt mnie nie wkurza ani w nikim nie jestem w stanie się zakochać :( tylko PUSTKA nie jestem szczęśliwa ani nie jest mi smutno. nie panmiętam keidy ostatnio płakałam.... nie wiem co mam z tym zrobić :O czy to przejdzie? czy może po prostu dorosłam? :( proszę doradźcie mi :(

ja tez nie jestem zbyt uczuciiowy .Nigdy sie nie zakochalem i nigdy nie mialem dziewczyny

To po prostu odrętwienie, człowiek czuje jakby powoli pochłaniała go pustka, otchłań (czy jakikolwiek mistyczny duperel). Po jakimś czasie pewnie wrócisz, i znów zaczniesz czuć normalnie, ale nie cała, koleżanko, nie cała.

że zablokowałaś się emocjonalnie. Sądze, że dobrze byłoby porozmawiać ze specjalistą, bo to może sie utrwalić. A emocje, których pozornie nie odczuwasz gdzieś tam się kumulują i kiedyś wybuchną w postaci zupełnie nie adekwatnej do sytuacji. Jedno jest pewne, coś nie gra. Idź do psychologa