Samotna wśród znajomych,ludzi.....

Witajcie..... Każdy z nas ma jakieś problemy i dla każdego te jego są najważniejsze.Ja ze swoim problemem borykam się od urodzenia tzn.39 lat ...sporo...i choć upłynęło tyle lat nie potrafię sobie poradzić,odblokować sie.Urodziłam się z wrodzonym ubytkiem części nogi,pomimo tego żyję prawie normalnie,pracuje,jestem ponoć lubiana ...ale jako koleżanka.Brakuje mi tego aby ktoś wreszcie spojrzał na mnie jak na kobietę...choć z drugiej strony wiem,że żaden facet nie marzy o takiej kobiecie.Czasem myślę,że gdybym była meżczyzną byloby mi łatwiej...a tak jest jak jest.Wiem,że jestem miłą ,ciepłą,towarzyską i lubianą osobą a jednak czasem czuje sie okrutnie samotna,odrzucona.Marze ciągle jednak,że gdzieś tam jest ten Ktoś dla kogo fizycznośc to nie wszystko.Nie tracę więc nadziei i pisze do Was ku pokrzepieniu innych samotnych serduszek. Pozdrawiam .

to nigdy nie mialas faceta?

Właśnie...boję się upływu lat...tego,że coś przegapię,że czasu sie nie zawróci...tym bardziej,że patrzac na posty tutaj....widze ,że ostro zawyżam średnią wiekową. No i jeszcze to,że raczej nie rozpycham się w życiu łokciami..poprostu nie potrafię a w dzisiejszych czasach to chyba bardzooo przydatna umiejętnosć! Czyżbym była z innej bajki??? Dlaczego???