nie mam już sily

Czuje że się kończę, że już dłużej nie dam rady , nie wiem czy to ja jestem szalona czy... Ale od początku... Znaliśmy się praktycznie od zawsze. Byliśmy parą w liceum, jeszcze wiele miesięcy przed maturą wiedzieliśmy czego chcemy , wiedzieliśmy, że będziemy policjantami... Kochaliśmy się bardzo, było idealnie . było wspólne mieszkanie , plany biał być slub... wszystko sie skonczylo w marcu 2003 roku. On zginął:( Było mi cięzko , potrzebowałam kogoś z kim mogłam "współcierpieć"... naiwnie uwierzyłam wówczas że zbliżenie się doJego rodziny pomoże mi, myślałam że będziemy się wspierać i pomagać sobie w tych trudnych chwilach i tak było... do momentu kiedy chciałam w końcu się podnieść , stanąc na nogi... być znów szczęśliwa Kiedy rodzice mojego narzeczonego dowiedzieli sie że kogoś poznałam, stali się zupełnie innymi ludzmi: nachodzili mnie wmawiając że nie byłam warta poświęcenia, miłości i wszystkiego co dostałam od Daniela i od nich, wymagali i chyba do dzis tak jest ode mnie wiecznej żałoby, opowiadali znajomych i sasiadom straszne rzeczy ... wyprowadzilam sie z mieszkania i oddalam im klucze chcac odciac sie od nich bezpowrotnie. Niestety do dzis męczą mnie telefonami a kiedy odwiedzam swoich rodzicow drżę zestachu że spotkam kogos z Jego rodziny. Chwilami czuje sie jak przestępca, jak morderca a przecież to nie ja zabiłam im syna!:( Nie mam już siły:(

Będzie dobrze staraj się o tym nie myśleć jak złapiesz się na myśleniu nich to zamieniaj te myśli na pozytywnie na jakieś marzenia lub inne Takie nakręcanie się i nieustanne dręczenie nie ma sensu. Odetnij się od tych ludzi całkowicie będzie dobrze :)) tule

to nie jest łatwe za każdym razem kiedy próbuję ułożyć sobie z kimś życie czuje sie okropnie jak bym robiła coś złego:( Najgorsze jest to że czuje się jak w Big Brotherze... oni znają każdy szczegół mojego życia:(

a nie myślałaś o tym, żeby wyjechać gdzieś dalej...nie będzie łatwo, ale może warto zaryzykować...odciąć się od przeszłości i spróbować od nowa daleko...

a nie myślałaś o tym, żeby wyjechać gdzieś dalej...nie będzie łatwo, ale może warto zaryzykować...odciąć się od przeszłości i spróbować od nowa daleko...

ups niechcący się pdwoiłam

mam tu pracę którą kocham iktóra tak naprawde trzyma mnie przy zyciu... przez bardzo długi czas tylko dzięki niej zmuszalam sie by rano wstać z łóżka

http://f.kafeteria.pl/temat.php?id_p=3354831&start=0 polecam Ci ten temat, na pewno znajdziesz coś dla siebie :)) Musisz "przeprogramować" sposób myślenia to nie łatwe ale warto powalczyć o siebie :)) Trzymaj się cieplutko

to sa jacys chorzy ludzie!!!! uciekaj jak najdalej

szok!