.....COKOLWIEK.....

z pozoru wszystko wygląda w porządku :nie mam problemu z akceptacją siebie, nie brakuje mi kasy (rok temu zarobiłam w niemczech i wciąż na niej żyję), mam świetnego chłopaka ale od jakiegoś czasu się kurczę, jak zgniatana kartka papieru. nie chce mi się wychodzić z domu, cały dzień mogę gapić sie w kompa bez głębszego celu, nie mogę się skupić na niczym dłużej niż 10 minut, zaczynam pracować w ciekawym miejscu, ale nie jest to praca dzień w dzień, muszę sama znaleźć klientów. mam pomysł, ale nie mam na to energii... do tego zewsząd uderzają mnie realia tego świata. różne sie miało etapy w życiu, ale od 1,5 roku moje życie było bajką, te ostatnie 2 tygodnie to jakiś cholerny zjazd w dół. zazdroszczę szczęśliwcom, płaczę na widok biedy. straciłam nadzieję na nasze własne mieszkanie, na pozytywne intencje rodziny, na normalne życie tu... chciałabym tylko, żeby się ktoś do mnie odezwał... teraz...

czesc:*no czasem tak bywa nei am co sie zamarwtwiac przejdzie Ci...ja tez bardzo czesto tak mam...ale wkoncu z dolka wychodze:*

Powinnaś iść do psychologa i zafundować sobie terapię. Ciekawe, że ludzie nie zauważają u siebie początków choroby.

tylko ze ja to mam powody do tego zeby byc zalamana ale nie TY:*