No i sie rozstałam-jak boli..!!!

jestem w strasznym stanie, snuje się, wszystko mi przeszkadza, nic nie daje mi radosci, nie wierzę w siebie, ze cos sama osiagnę, że sobie dam radę, ze znajdę normalna pracę, że zamieszkam sama-wyprowadzę sie od rodziców-do których właśnie wróciłam, jak sobie z tym poradzić , znacie jakieś znieczulacze?

znieczulaczy nie ma. Możesz isć do psychiatry, jeśli ból jest aż tak silny. Ja 3 dni po rozstaniu. Wróciłam do rodzinnego miasta, odwołałam wynajecie mieszkania i zrezygnowałam ze starej pracy.

życie naprawdę nie kręci się wokół facetów ;) zrozum to a będzie ok. żyj przede wszystkim dla siebie i dla ludzi, których kochasz i którzy kochają ciebie.

kiedy naprawdę nie mogę sobie poradzic, płacze, trzesa mi sie ręce, boli mnie serce, nic mi sie nie chce - w sensie podjac jakiegos działania w zwiazku z większym wolnym czasem i moimi planami-chciałam przygotowac sie do egazminu jezykowego- mam czas, ale nie mogę, wcześniej ,gdy byłam z nim- dosyc ograniczana -mówiłam sobie ,że jezeli sie rozejdziemy to zaczne szaleć -dyskoteki, spotkania.Po pierwsze klimat na imprezach juz nie ten, wszystko drogie. I mam tyle czasu...nudy...brakuje mi fajerwerków , czy jego drańskiego traktowania?! Choć były też niezapomniane, dobre chwile... Do tego jestem teraz bez zleceń, siedzę z rodzicami, którzy przez milczenie mówią "a nie mówilśmy-trzeba bylo siedzieć we wsi i pracować w urzędzie, znaleźć spokojnego chłopaka bez ambicji, zrobić sobie dziecko-miałabyś zajecie, a nie kariera, wyjazdy?" akcentujac moja porazkę.

czuję porażkę, wykorzystanie , ale przede wszystkim ogromną pustkę, dla której gotowa jestem znowu dać sie zabijać-zeby z nim być, zeby cos sie działo

CRUEL SUMMER ....

zastanawiam sie , czy na siłę gdzieś wychodzić żeby nie myśleć, czy raczej przesiedzieć to w domu w ukryciu? czy ktoś mial podobnie?

zajmij sie czyms, zajmij sobie maxymalnie czas, koniecznie. wiadomo, ze sa takie dni ze sie nie ma sily ani ochoty wychodzic z domu, ale skoro nie jestes nawet sama w domu to lepiej wyjsc.

jestem przewrazliwiona nie cierpie tego u siebie nie lubie siebie i nie wiem dlaczego jak sie smieje to caly czas a wystarczy jakies slowo albo czyn ktory mnie zniecheca od wszystkiego a juz zalamka zyje w ciaglej depresji siedze teraz w domu i sie lamie wali mnie to wszystko co sie dzieje

to moze ja mam zalamanie nerwowe albo przechodze taki stan jak po uzależnieniu np. alkoholowym, nie potrafie normalnie, jasno mysleć, o sobie? wczesniej w tym dziwnym zwiazku też nie miałam dla siebie za wiele czasu, ale bylo inaczej, cos sie działo, byłam potrzebna- czy raczej wykorzystywana? w każdym razie nie mogę się odnaleźć, tak jakby zniknęła część mojego świata, moich przyzwyczajeń, miejsc, to pewnie jest do przezycia-jako zmiana, ale ja tak tęsknię!!! chciałąm sie wczoraj pocieszyc jednym z eks, chodziło mi tylko o czułosć i seks, ale nie potrafiłam, czułam że ten mój obecny eks nie jest wart takiego mojego zeszmacenia sie.

tak juz mam.Nic nie cieszy,stracilam humor i nawet z tym,zeby usmiechnac sie mam problem.Usmiecham sie tylko ustami,a w srodku nic nie czuje.....zadnej radosci. Wszystko z nim odeszlo i choc minelo tyle czasu... nie potrafie zapomniec. Probowalam poznac kogos innego,ale zawsze bylo cos,,nie tak"... nie tak jak z nim. Poszlam pare razy potanczyc do klubu i nie potrafilam bawic sie. Bez wzgledu na to co robie ,caly czas o nim mysle. Moze ktos powie,ze to obsesja..... ale ja wiem,ze to milosc,bo naprawde go kochalam ,kocham i az sie tego boje....bede kochac. Chyba juz sie z tym pogodzilam,ze zaprzata moje mysli....choc tak bardzo mi zal, utraconej radosci i troszke nie moge poradzic sobie z tym smutkiem ktory mna zawladnal.

mogłabym, powinnam zając sie soba np. wygladem , relaksem, tak dawno juz nie jestem kociakiem-, a tak to lubiłam , bo zajeta byłam pracą z nim i zmienilam look na elegancki, ale wg jego uznania, moze powinnam na maxa wychodzić, spotykac sie, ale zrobiłam sobie juz taki wypad i jak napisałam -raz ze nic mnie nie cieszy, a dwa, ze klimat juz nie ten-same tanie blaszki i jacys niedorobieni faceci na razie wykorzystałm kilka dni-3 z 6 mojego rozstania na maxymalne dzialania aplikacyjne-wysyłanie maili, telefony, informacje, kontakty. myślę i chciałabym zdobyc niezależnosć -wasne mieszkanie i wysokie zarobki, możliwość awansu, samodzielnosci-zarzadzania, prestizu-to wszystko zrobić bez niego -wmówił mi ze to mi sie nie uda-moze tak być, bo wiecie jak tutaj bywa bez układów, no i przede wszystkim chce zmienic miejscowość

ale za to na razie wyszły mi zmary, twarz zaczerwieniona, nie chce mi sie jesć, ćwiczyć, balsamować, pielegnować, wiem, zę powinnam dla siebie , bo tylko siebie mam moje jedyne obecne odregowanie to sledzenie pudelkopodobnych witryn i historii porzuconych lub rozstajacych sie kobiet

było mi naprwadę tak ciezko, ze wróciłam do niego...zapominajac o wszystkih dranstwach i udając , że teraz wszystko jest super wcale nie jestem z siebie dumna, ale nie umiem być, sama, bez niego, bo jestem nic nie warta

Potrzebujesz czasu, czas leczy rany. Nabierzesz dystansu, czas czas i jeszcze raz czas zrobi swoje.

jest mi tak smutno....\ będąc z nim to nie jestem ja, bo rezygnuję z siebie, a gdy sama mam ogromną pustkę co dalej? jak żyć?

dobra , stwierdziłam , ze zasisnę zęby i bedę twarda i bedę znosic jego trudne zachowanie, zeby z nim być , zeby utrzymać to co z nim budowalam, za jakis czas i na jakis czas on bedzie dla mnie dobry. musze sie dostosować.Sama, bez niego jestem nikim. A z rodzicami to naprawdę nie da sie mieszkać, tak mnie psych. dolują.

zapomnij,otworz sie na nowe i sie usmiechaj:D