Dziwne ale prawdziwe

Jecze nie tak dawno chciałam mieć nowe znajomości nie umiałam tego zrobić w rzeczywistości bo mam już p[o 40 więc posłuzyłam sie netem ale nie wychodziło mi to jakoś nie umiem utrzymywać kontaktów zawiodłam się bo odnosiłam wrażenie ze mnie wysmiewają nie lubią i wyrzucają .Możliwe że to wszystko spowodowane było psychoza w którą popadłam Wypisałam sie nawet z NAszej klasy bo wydawało mi sie że ktoś mnie prześladuje.Minęło kilka miesięcy stan zdrowia sie poprawił odczuwam więcj radości żyję normalnie ale coś we mnie umarło boję sie nawiązywac znajomości boje sie nawet odezwać do tych kobiet z ktorymi pisywałam na topiku.Jestem zastygła i obojętna nie szukam ani koleżanek ani kolegów bo boję sie rozczarowań.Jedyne co to korzystanie z kafe w sposób pomarańczowy

na poznawaniu ludzi czy chodzi o faceta? Pytam, bo jestem kobietą i chętną do pogadania.

bo skoro jednak piszesz - to znaczy że nie zniechęciłaś się tak do końca - tak mi się wydaje. Chyba po pewnym czasie ma się dość takiej pisaniny, ale po przerwie...

...........Jestem zastygła i obojętna nie szukam ani koleżanek ani kolegów bo boję sie rozczarowań.Jedyne co to korzystanie z kafe w sposób pomarańczowy

prawda jest taka, ze potrzebujesz chłopka, ktory byc cie zwyczajnie zerznal. Tak p prostu. Twdy znikną manie i inne guwna. Stuknij sie w łeb i najdx sobie chopa,a przestaniesz miec takie chore okresy

ale diagnoza potrzebuje chłopka lepiej brzmi chłopa :P ale sie usmiałam

nie wiem skąd to się bierze- pierwszy kontakt nawet łatwo mi nawiązać, ale utrzymanie go to dla mnie czarna magie..... nie wiem, gdzie popełniam błąd :( po za tym po czasie, większość ludzi zaczyna mnie po prostu wnerwiać i nie mam ochoty ich oglądać.... chciałabym mieć przyjaciół....ale kuźde nie potrafię :(

jednym słowem nie jestem sama sa tez inni co maja podobnie może to wynika z tego że zawiosłam się na przyjaciołach byli takimi"przyjaciółmi" pożal sie boże .Po głębszej analizie doszłam do wniosku że pomogli w rozpadzie mojego małżeństwa bo wiedzieli że gdzyby się nie rozpaDŁÓ NIE ODZYSKALI BY W SZYBKI SPOSÓB KASY KTÓRĄ POZYCZLI MOJEMU BYŁEMU MĘŻOWI POTEM JESZCZE TROCHE SIĘ NIBY MNIE TRZYMALI Z RZEKOMEJ LIJALNOŚCI A GDZY TYLKO NADARZYŁA SIE OKAZJA OLALI.lUDZIE SA FAŁSZYWI NIESTETY I ZAWSZE POTEM WINE PRZYPISZA STRONIE PRZECIWNEJ.

no ja też się kilka razy zawiodłam.... ale z drugiej strony, nawet w liceum (jeszcze nie miałam okazji się wiele razy zawieść) też już nie umiałam utrzymać kontaktu z koleżankami z podstawówki..... one sie ze sobą umawiały, zawsze jakoś się znajdowały.... ja nie mam tego typu "talentów" ....nie wiem dlaczego tak jest.....

mam koleżanki ze średniej szkoły spotykamy się czsami z jedną jestem bliżej ale niestety tez nie ma czasuna cieszy mnie jednak to że jak jest spotkanie to mnie powiadamiaja i mogę iść posmiac sie pogadać nie stronie od ludzi wręcz przeciwnie ale może to że zycie samo w sobie dało mi w kość zmieniło mnie oziębiło stałam się lękliwa

Ale tu piszecie o dwóch różnych zjawiskach! Zawieść się na kimś - no to wiadomo. A nie móc utrzymać znajomości- to zupełnie co innego! Każda (prawie) znajomość kiedyś się kończy i już. A na pewno te internetowe - bo poznawanie się trwa dużo dłużej i inaczej niż w realu, wiadomo. I w końcu się okazuje, że to nie to, albo nie mamy już o czym rozmawiać, albo była to znajomość na określoną sytuację - a gdy ta się skończy - to koniec znajomości. To ostatnie - to tak jak tematy na forum. Ktoś ma problem, pyta, rozmowa się toczy - krócej lub dłużej (nieraz nawet parę lat) - koniec. Ale wg mnie to jest w porządku i poznając kogoś nie nastawiam się na to, że to musi trwać wiecznie. Cieszę się, że jest teraz. Carpe diem!