Chcę nauczyć się pokory - pomóżcie...

Jestem ważniarą. I przez to innym ze mną ciężko... Kiedyś, kiedy byłam jeszcze nastolatką, była taka sytuacja, że wychodząc ze szkoły zapraszałam koleżanki na swoje urodziny. Pewien obcy mi chłopak przechodząc, dodał nagle od siebie: "Mnie też zaprosisz brzydulo"? Wyobrażacie sobie, jakie to było przykre dla nastolatki... Z siostrą jesteśmy najmłodsze z kuzynostwa. Żyłyśmy zawsze w cieniu pięknych kuzynek. Je wychwalano, nas (również za nieśmiałość) przemilczano... Ale nagle, w wieku chyba 18 lat, zaczęłam się zmieniać wizualnie. Odkryłam czym jest tusz i kredka do oczu. I tak, pewnego pięknego dnia, z brzydkiego kaczątka stałam się łabędziem... Uroda dodała mi pewności siebie. Pokonałam nieśmiałość. I doskonale zdaję sobie sprawę z tego piękna. Tylko, że... Zepsułam się... Uroda mnie zepsuła... Jestem próżna i ważna. Wygląd stał się dla mnie cholernie ważny. Chłopaka nie mam, bo każdy jest zawsze zbyt mało przystojny... Hah... Doszłam do wniosku, że także i w innych kontaktach mogę mieć przez to problemy... Selekcjonuje znajomych... Ale w tym wszystkim czuję się samotna... Bardzo... Nawet mama z siostrą nie mogą znieść mojego "ważniarstwa". Więc proszę o pomoc. Chcę nauczyć się pokory. Potraktujcie ten wątek poważnie, bo i problem staje się poważny.