wszystko mi zwisa, chce tylko spokoju

życie mi sie nie układa tak jak bym chciała, mam problemy... tłumaczę sobie, że inni tez przecież mają, nawet gorsze więc powinnam się wziąć w garść i przestać zamartwiać. I zwykle się zbieram w sobie, robię ten pierwszy krok a potem.... rezygnuję tłumacząc sobie ,że i tak nie ma to sensu... tak jest tysiąc razy gdy zaczynam pisać posta o pomoc nawet na kafe.... kilka linijek i kasuję - przecież nikt nie jest w stanie wejśc w moją skórę i to poczuć wiec i tak mi nie pomożecie tak samo gdy tlumacze sobie, ze powinnam sie z kimś spotykać.... zaczynam znajomość, a gdy facet próbuje złapać ze mną kontakt - mi się już nie chce.... zniechęcam i jego i po znajomości - dół jeszcze większy.... niby potrafię się śmiać, niby umiem znależć jakies pozytywne strony mojego życia.... ale po chwili już tylko czarna dziura.... chce mi sie spać....