moja matka mnie nie akceptuje

miala ciezkie zycie, wreszcie jej sie w tym zyciu ulozylo, ale widze, w zasadzie czuje, ze nigdy nie bedzie ze mnie zadowolona. Ciagle mam klopoty z pieniedzmi i to jeszcze pogarsza sprawe. Mama mile jest jak cos ode mnie potrzebuje, ale z reguly to nawet nie zwraca na mnie uwagi. Najgorsze, ze mi brak jest samodzielnosci, odrebnosci. Co robic? doradzi ktos?

Matka z córką są w zasadzie na pozycji rywalek. Nie wiem ile masz lat ale piszesz, że ona wreszcie "ma z górki". Może dlatego czujesz się odsunięta? Chyba powinnyście porozmawiac szczerze i od serca.

ja nie mam pracy rozmowa nic nie rozwiaze, zreszta nawet jakbym prace miala to bylaby niezadowolona, ze nie mam faceta a ja nie chce nigdy zakladac rodziny najlepiej chcialabym sama duzo zarabiac i nie miec potrzeby zeby kogos kochac

Moja matka rowniez mnie nie akceptuje. Nie podoba jej sie moja fryzura, styl ubierania i smieje sie ze mnie, ze nie mam faceta. Cale szczescie ze mieszkamy osobno i jestem niezalezna finansowo. Przykre to, ale co zrobic..

muj kąputer-->a u Ciebie tez bylo tak ciezko w domu? klopoty z pieniedzmi, konglikty itp.?

http://f.kafeteria.pl/temat.php?id_p=3829599 to moj topik o chyba podobnej tematyce poczytaj co robic

ale to prawda,ze matki czesto rywalizuja z corkami

U mnie to troche bardziej skomplikowane. |Moja matka jest osobą, ktorej bardzo trudno dogodzic i ona wszystkich krytykuje, a sama jest cacy. jesli chodzi o pieniadze, rzecz jasna byl okres, kiedy chcac nie chcac musiala mnie utrzymywac i po rodzinie mowila ze jestem pasozytem. Na szczescie teraz mi tego zarzucic nie moze, zresztą wtedy to byla inna sytuacja.

przepraszam,z e nie odpisuje, ale mam zajecie ktore nie moze czekac

Ja miałam na prawdę kochaną i kochającą ciepłą Mamę, która nie rywalizowała ani nie była szczególnie krytyczna. Niestety już nie mam. :( Mam natomiast Chrzestną, która jest podobna do tego typu osób, o jakich chyba piszecie. Zawsze najlepsza, uwaza siebie za najładniejszą, najmądrzejszą. Uważa że Ona ma zawsze rację i że wszystko robi i wie najlepiej, krytyczna wobec innych. Gdyby to była moja Mama, to jedyne co bym mogła zrobić ( i Wam radzę) to uniezależnić się finansowo i wyprowadzić. Takie osoby już się nie zmieniają, one mają takie podejście do innych ludzi i trzeba z takimi osobami na dystans. Ja np. nigdy nie jestem sobą z moją Chrzestną, staram się nie wypowiadać swojego zdania, jak impreza - to po prostu przetrwać, uciec, i zapomnieć, jak o przykrym obowiązku. Krytykę znoszę dzielnie, staram się wpuszczać jednym uchem a drugim wypuszczać. Niestety nie liczę się w tej sytuacji z Jej zdaniem. Próbowałam być sobą, próbowałam rozmawiać, być ciepła, zrozumieć ten typ. W zamian zawsze dostawałam w łeb, lekceważenie, a wręcz pogardę i krytykę jeszcze większą. Niedawno chcąc mnie chyba obrazić powiedziała, że ja w ogóle nie jestem do Niej podobna. Nie macie pojęcia, jak się z tego ucieszyłąm - oby miała rację, bo to największy komplement dla mnie!!! :P

Skuć ryja i odciąć się.