Dlaczego faceci nie tęsknią?

Jestem w związku na odległość, widujemy się ok. 2 razy w miesiącu. Zawsze gdy odjeżdża - jestem smutna, mówię że go kocham, że będę tęsknić, płaczę (ale nie przy nim, tylko gdy już odjedzie) i całą sobą czuję że jest mi źle, że jest mi smutno, wracam do pokoju i widzę jakieś rzeczy po nim - papierek po gumie, kubek po herbacie, "rozmemłane" łózko, bo się kochaliśmy i jest mi jeszcze gorzej. Natomiast on... na pożegnanie mnie pociesza, mówi że za 2 tygodnie zobaczymy się znów, ze to zleci. Wolałabym żeby współodczuwał to co ja, zamiast wyglądać na wesołego i zadowolonego. Pytałam go o to. Mówi że odnalazł się w tej sytuacji. Że brakuje mu potem mojej obecności, ale inaczej się nie da i że myśl o tym że niedługo znów się spotkamy daje mu "napęd" do pracy i przetrwania tych 2 tygodni. Że fakt tego że jest ktoś gdzies kto go kocha i tęskni za nim - powoduje u niego szczęście, a nie smutek (jak u mnie). Słowem - odczuwamy nasze rozstania i brak siebie zupelnie inaczej. On mówi że praca pozwala mu nie rozmyślać o tym, a ja mam inaczej - cokolwiek robię to i tak nie mogę przestać tęsknić (zwłaszcza przez pierwszy dzień po odjeździe, bo potem już jakoś to idzie). Jak to możliwe że faceci nie tęsknią? A może tylko mój za mną nie tęskni? :(

faceci tęsknią ale nie robią z tego problemu nr 1

tęskni, ale przecież nie może się rozklejać. U mnie jest podobnie- ja beczę On pociesza

myślę ze jest tak jak Ci mówi faceci sa stworzenie chyba z innej gliny niz my kobiety mrzemy się cierpimy oni wszystko na luz tak jest łatwiej tylko my tak nie umiemy :( to jest najgorsze i tak to jest z tymi facetami ...

evann faceci tylko nie okazują uczuć na zewnątrz i to co czują zostaje w środku w facecie

twój facet ma zdrowe podejście, w jego rozumowaniu smucić się i płakać znaczyłoby, że taka sytuacja nie odpowiada mu, nie da się jej znieść - wiec lepiej zamieszkac razem (co jest niemozliwe) albo się rozstać. Ja z moim też widuję się co dwa tygodnie, i nastawienie mamy takie, żeby cieszyc sie chwilami razem i nie martwic, a pozniej "jakos zleci". Zwykle pierwsze pare dni jest dobrze, dopiero potem zaczyna mi marudzić ze teskni juz do mnie :(

"faceci tęsknią ale nie robią z tego problemu nr 1" Z tym masz rację, bo dla mnie to - tuż po jego odjeździe (bo jak pisalam, później już jakoś to znoszę) - problem nr 1. Dla mnie to autentycznie dramat. Leżę potem w naszym łózku i beczę, nic mi się nie chce, odczuwam to jak jakąś straszną tragedię że nie ma go przy mnie, że znów muszę czekać. Myślę sobie "wczoraj o tej godzinie robilismy to i to.." i rozklejam się jeszcze bardziej. Czuję że wbrew mnie - zabrano mi coś. Wiem że on tego nie odczuwa aż tak. Wraca do domu, rozpakowuje się, dzwoni do mnie, potem idzie spać a od następnego dnia pochłania go praca. A ja jestem zupelnie rozbita.

faceci tęsknią, myślą, pamiętają

Ale to nie ma znaczenia czy robię z igły widły czy nie. Jestem uczuciowa. Jesli chcę płakać - robię to, nie przekonując siebie że to niepowazne. Jest mi źle i odczuwam to, cokolwiek będę robić. On zresztą tę uczuciowość we mnie bardzo lubi. Chodzi o to - dlaczego oni tak tego nie czują? No ja nie mówię że ma płakać, ale byłoby mi lepiej, gdyby zamiast pocieszać mnie, odczuwał to samo.

jak każda kobieta wy uczucia macie na wierzchu podczas gdy faceci je raczej skrywają w sobie co wcale nie oznacza że ich nie mają raczej że przechodzą nad nimi do porządku dziennego

bardziej niz ja