co bys wolała?

Mieć 30 na karku, żadnych przyjaciół, żadnej pracy, żadnego faceta, żadnych zainteresowań, po prostu siedzieć cały czas w domu, nie ruszać się z niego i wiedząc że nikt Cię nie kocha i nikomu na Tobie nie zalezy. Czy mieć 30 lat, masę oddanych przyjaciół, wspaniałego męża, górę pieniędzy, własny dom i ... śmiertelnie chore dziecko, o którym lekarze mówią że umrze lada dzień. ?

To drugie zdecydowanie.

glupie pytanie

zdrowe czy chore to nadal dziecko i nadal największy skarb. wszystko w życiu ma swój cel. ono też ma.

Ale dziecko byłoby nie tylko chore, ono by umierało.

Pierwsze, bo tutaj można się jeszcze odbić od dna. Śmierć dziecka to tragedia trudna do wyobrażenia

ale cel nadal by miało. zastanawiałaś się nad tym dlaczego umierają maleńkie dzieci? dlaczego w ogóle umierają dzieci, te najbardziej bezbronne, te niewinne?

jaki cel idiotko? Załamac rodziców, sprawić żeby stracili sens zycia? No, jaki cel? oświeć nas!

wolałabym żyć dla kogoś, bo życie dla samego siebie nie ma sensu

podkusiła, by tu zajrzeć, spadaj debilko:P

ludzie, którzy nie starcili dziecka nigdy tego nie zrozumieją. nie będę Cię oświecała tylko ze względu na moją kulturę. Idiotek się nie oświeca bo to i tak nic nie da.

człowiek, który traci dziecko wierzy w coś co pomaga mu dalej żyć. żyć a nie wegetować.

Śmierć dziecka nie ma żadnego wytłumaczalnego sensu. Pozostaje się z tym pogodzić, widać jedni muszą odcierpieć więcej niż inni

to drugie. hah

do dziecko to skarb przepraszam, a czy Ty straciłaś dziecko, ze tak się autorytatywnie wypowiadasz? a jeżeli nawet to skąd wiesz, że kogoś takie doświadczenie moze co najwyżej przyprawić o głęboką depresję i w efekcie skrócenie życia (sters zawsze odbija sie na zdrowiu)

*skąd wiesz, ze kogoś innego nie spotka to co wymieniłam

dziecko to skarb człowiek, który traci dziecko wierzy w coś co pomaga mu dalej żyć. żyć a nie wegetować. Jestem tuz po takiej stracie...wegetuje...nie wierze w nic

dziecko to skarb >> jesteś kretynką. Co Ty tu za dyrdymały piszesz? Że po śmierci dziecka rodzice dopiero odżywają, dowiadują się co znaczy prawdziwie życ a nie wegetować? Czyli jak ich dziecko żyło to wegetowali, a gdy umarło - oni nagle odkryli piękno życia, tak?

tak jestem idiotką bo zaczęłam wymianę zdan z taką osobą jak Ty. za 2 dni mija rok od śmierci mojego dziecka. wierzę, że jego śmierć musiała nastąpić bo gdybym w to nie wierzyła umarłabym razem z nim. i nie wyzywaj mnie bo to świadczy tylko o Tobie. nie umiesz normalnie rozmawiać to nie rozmawiaj w ogole

polecam to przeczytać. przeczytałam to na tym topiku kiedyś. każdemu może pomóc coś zupełnie innego. mi pomogło to. choć kiedy to czytam zawsze płaczę. ale płakać trzeba. " Kochana Mamo" Wiem że mnie nie widzisz,nie słyszysz i nie możesz dotknąć...ale ja jestem..istnieje..w Twoim życiu,snach Twoich,Twoim sercu...Istnieje. Kiedy byłem tam na dole,w twoim cieplym brzuchu godzinami zastanawialem sie jak to będzie kiedy będę już przy Tobie,w tym miejscu o ktorym opowiadałaś mi gładząć sie po brzuchu wieczorami kiedy chyba nie mogłaś spać.Ja wsłuchany w twoje opowiesci i kojacy twoj głos chłonąłem każde słowo,każdą informacje a potem cichutko zeby cie nie obudzić kiedy wreszczie usypiałaś marzyłem. Wyobrażałem sobie to cudowne miejsce i ciebie jak wyglądasz.Patrzyłem na swoje dziwne nożki i rączki u których nie wiem czemu było dziesięć palcówi i zastanawiałem sie czy jestem do ciebie podobny...Chyba nie-myslalem-bo ty pewnie jestes piekna a ja taki dziwny,pomarszczony...no i po co mi dziesiec palcow -myślałem? A potem nagle wszystko sie jednego dnia zmieniło.Płakałaś głośno głaszcząc brzuch i juz nie było opowieści.To nie może być prawda-mówiłaś-godzinami . Słuchałem teraz jak płaczesz,krzyczysz,prosisz i błagasz.A ja nie wiedziałem o co i dlaczego? Chciałem Cie barzdo pocieszyc więc wywracałem fikolki żebyś poczuła że ja tu jestem i cię kocham, ale wtedy ty plakałaś jescze bardziej. A potem nadszedl ten straszny dzień.Zobaczyłem ze ktoś świeci mi po oczach,straszne światlo wpadalo w głąb ciebie, nie wiem skąd a ty powtarzałaś ze będzie dobrze,musi być.Ale płakałaś -słyszałem.Kiedy nagle wszystko zrobiło się czarne a mnie wciągnęło coś i pchało mocno zrobiło się cicho.Ktoś już trymał mnie na rękach ale to nie byłaś ty.A potem usnąłem i kiedy otworzylem oczy,wszystko wkoło mnie zalewał błekit w każdych odcieniach.Byłem ten sam-mały,pomarszczony i z dziesięcioma palcami u rąk.Ale ciebie nigdzie nie było.Obok mnie siedział rudy chłopczyk i uśmiechnął sie do mnie.Witaj-powiedział. Gdzie moja mama-zapytałem? I wtedy on opwiedział mi wszystko.Ze nie kazde dziecko trafia do swoich rodzicow,i ze nie niema zwiazku jak bardzo oni kochali i chcieli,ze teraz tu jest moje miejsce,posrod innych malych Aniolkow.Ze bedzie mi ciebie mamo brakowalo ale musimy oboje nauczyc sie zyc bez siebie.I musialem nauczyc sie tak zyc,Nie, nie bylo mi łatwo,plakałem tak jak ty wtedy i cierpialem tak jak ty wtedy.Ale jest mi tu naprawde dobrze.Mma wielu przyjaciol,wiele zabawy,wiele radosci.Ale nie szalejemy calymi dniami na łace,mamo.Pomagamy starszym ludziom przeprowadzic ich na spotkanie tu w niebie.Znajdujemy ich rodziny,mężow,żony,dzieci żeby mogli się z nimi spotkać.Możesz być ze mnie dumna,mamo.Jestem grzecznym Aniołkiem,naprawdę.No..czasem tylko robimy sobie psikusy i troszkę narozrabiamy kiedy skrzydełkami zachaczamy o klomby kwiatów,ale wiesz... jak się bawimy w berka to czasem nas ponosi...Kiedy tu się znalazłem mój przyjaciel wytłumaczył mi też że nie moge kontaktować sie z toba osobiście..czasem tylko pojawic sie w twoich snach ale nic więcej.Ostatno jednak zaczęłem robić sie powoli przezroczysty i skrzydełka mi nie działają jak kiedyś.Przyjaciel poptarzył,pokiwał smutno głową i zabrał mnie na ziemię.Usiedliśmu na białym krzyżu i naglę CIĘ zobaczyłem,Wiedziałem że to ty,poznałem twoj głos.Stałaś tam w deszczu i płakałaś powtarzając że tak bardzo cierpisz,że tak bardzo tęsknisz,ze nie chcesz już żyć....Przyjaciel popatrzył na moje skrzydełka i powiedział że musimy coś zrobić,żeby Ci pomoc.Bo nie możesz tak dalej cierpieć,musisz żyć bo wobec ciebie jest jeszcze wiele planów które musisz zrobić.że są gdzieś dzieci którym musisz pomoc przejść przez zycie i otoczyć je miłością tak wielką jak tą która teraz powoduje twoj wielki ból.Więc piszę do ciebie mamo ten list,pierwszy i ostatni.Musisz wziąść się w garść,musisz się uśmiechać,zyć,dzielić się radościa z innymi.Ja cie bardzo mocno kocham i wiem ze to zmojego powodu płaczesz ale tak nie można..Każda twoja kolejna łza powoduje że moje skrzydełka znikają.Kiedy ty sie poddasz ja tez zniknę,Tu na górze istnieje dzieki tobie i twoim myslom o mnie.Ale tylko tym dobrym mysłą.Bo kiedy bedziesz cały czas tak strasznie rozpaczać to żał zaleje twoje srece,smutek przesłoni ci świat i bedziesz tylko myslała o tym co straciłas.Zapomnisz o mnie.Nie ,nie zaperzeczaj ze nigdy nie zapomnisz.Pamięć to zachowanie w sobie tych radosnych chwil a ciebie pogrąża smutek-on nie jest dobry.Każdy twoj usmiech to dla mnie radosna chwila.Dzięki tobie mogę zrobić jeszcze tyle dobrego.Zebys widziala tą radosć kiedy znajduję najbliższych ludziom którzy tu trafili...Z twojego szczescia czerpie swoja sile.Prosze mamo żyj dalej i zachowaj mnie w sercu i myslach.Bo nie długo poza smutkiem nie będzie już tam miejsca dla mnie... Kocham cie mamo..I nie jesteś sama-pamiętaj.I nie mów że mnie już nie ma! JESTEM..Zobaczysz mnie w oczach swoich dzieci,usłyszysz w radosnym ich śmiechu,poczujesz kiedy przytulać je bedziesz i kołysać do snu.Ja tam zawsze będę,zawsze przy tobie.Zawsze.Tylko proszę żyj mamo bo smutek powoduje że znikam...a wtedy nic już nie będzie..mnie już nie będzie,,,Kocham cie mamo.

ale nie rozumiem... uwazasz że śmierc dziecka wyszła Ci na dobre? bo tak to zabrzmialo :O

Ty po prostu nie rozumiesz i dlatego nie bede ci tego tlumaczyla. i wiesz co? obys nigdy tego nie zrozumiala.

to dziecko umarło zeby nie miec takiej durnej mamuśki... moze lepiej sie stało...