Depresja z powodu pracy

Teraz zaczynam moje użalanie i lamenty Pracuję od trzech miesięcy. Niby jest fajnie, szef "dba" o mnie, w sensie takim, że jestem najmłodszą osobą w pracy i nie pozwala innym wchodzić mi na głowę. Przez to wszyscy sądzą, że pracę dostałam po znajomości i wszyscy do mnie z dystansem. Wręcz unikają mnie, przychodzą jak już muszą, a gdy już się pojawiają to zero rozmów. Taka napięta sytuacja. Rozumiałabym to gdybym rzeczywiście miała tę pracę załatwianą. Następna rzecz to obgadywanie mnie za plecami, i gdyby te plotki do mnie nie docierały czułabym się o niebo lepiej. Prawda jest taka, że taka plotka wcześniej czy później dociera do mnie i humor mam zj**any do końca tygodnia. Next: czyhanie na mój błąd, jakies niedociągnięcie, przeoczenie. Staram się pilnować, ale nie myli się tylko ten, który nic nie robi. Żyję pod taką presją, aby wszystko było idealnie zrobione. Ale tu wszystko jest na odwrót. Im bardziej się staram tym bardziej się gubię, popełniam błedy. A gdy już coś jest źle moje morale i cały zapał leci na łeb na szyje. Przestaję w siebie wierzyć i swoje umiejętności. Do wszystkiego podchodzę z niechęcią, cięzko mi jest na czymkolwiek się skupić. Jak jestem w pracy to myślę tylko o tym, aby była już 15, a gdy jestem juz w domu to moje myśli wędrują do pracy czego nie zrobiłam a może źle zrobiłam, znów będą komentarze... Już mam wszystkiego dość, męczy mnie to wszystko. Nie mam nawet komu się pożalić, poskarżyć, bo zaraz komenatrz "masz prace to ją szanuj". Ale to mnie powoli niszczy. Wczesniej chodziłam całym swiate, wszędzie mnie było pełno, miałam full energii, żałowałam, że doba ma tylko 24h. A teraz?.... Najchętniej nie wychodziłabym z domu, unikam wszelkich spotkań, przestałam się uśmiechać, zrobiłam się marudna, nieznośna, opryskliwa. Szybko się denerwuje, łątwo mnie wyprowadzić z równowagi a tym samym doprowadzić do płaczu. Nie potrafię sobie z tym poradzić. Zawsze byłam taka silna, nie dawałam się przeciwnościom losu a teraz skapitulowałam i daje sobą pomiatać.... That's all :( Dziękuję za uwagę:(

koniecznie, po prostu pracownicy Ci zazdroszczą że masz z nim dobry kontakt

trzymaj się mocno, może za jakiś czas im przejdzie. W sumie to cię rozumiem, też kiedyś miałam pracę do której chodziłam z płaczem oczywiście przez współpracowników, po 4 miesiącach poddałam się i zrezygnowałam :(

Sto razy z nim rozmawiałam. Jest w porządku. W sumie gdyby nie on zostałabym zjedzona żywcem. Dlaczego Polacy to taki chory naród. Typowa polska mentalność - gdy innemu jest źle wtedy poprawia mi się samopoczucie. Ale co on na to poradzi? ja już tej presji na swoją osobę nie wytrzymuję. Już rozglądałam sie za innym zajęciem, ale moja samoocena tak spadła, że zaczynam wątpić czy w nowej pracy dałabym sobie radę. kiedyś nie bałam się nowych wyzwań, a teraz wykonanie gdziekolwiek telefonu napawa mnie strachem, że coś źle powiem, ze ktoś na mnie nakrzyczy itp. Przestałam wierzyć sama w siebie. Cała radość uszła ze mnie, wszelkie soki życiowe. Nic mnie nie cieszy. Nic!