chorobliwa ambicja

Mam jakis problem ze sobą. Odkąd pamietam starłam się być najlepsza we wszystkim: chciałam być idealną córką, uczennicą itp. Zawsz grzeczna, spokojna, z dobrymi ocenami zbierałam same pochwały. Jestem perfekcjonistką-wszystko musi być doskonałe. Docgodzi nawet do tego,że jak pisząc w zeszycie popełnię jakiś błąd to wyrywam kartkę,żeby nie było na niej przekreśleń czy korektora.Gdy nauczyciele chwalą kogos innego zżera mnie zazdrość, nad którą nie potrafię zapanować. W przyszłości chciałaby osiągnąc baardzo wiele: studiować na zagranicznej uczelni, znać co najmniej 5 języków obcych, otwirzyć potężną, włsną firmę, osiągnąć tyle co jeszcze nikt. Nawet myślałam,żeby zrobić sobie opercję plastyczną,żeby być idealną. Ale ostanio ktoś mi powiedział,że to jest chore,że powinnam poszukać pomocy,że nie to jest w życiu najważniejsze.Co mam robić?

tez kiedys tak miałem ale juz dawno przestałem sie uczyć . Zmadrzałem , bo wiem ze zycie jest jedno . Przestałem sie uczyc jak osiagnelem 16 lat . Wiele zrozumialem wtedy./

Ale przecież z drugiej strony ambicja może być zaletą jeśli pomaga nam dążyć do doskonałośc. Wiele osób mówi mi,że najważniejsza jest milość ,przyjażń itp., ale przecież uczucia to reakcje w mózgu... Sama nie wiem, może jednak jestem chora...

Masz chyba niskie poczucie wlasnej wartosci, do tego panicznie boisz sie porazki. Lepiej cos z tym zrob, bo gwarantuje ci, ze nie raz oberwiesz w zyciu i nie zawsze bedziesz wygrywac.