mysli rozczochrane...

siedze sobie i praktycznie nie mam mysli w glowie...czasami dopada mnie ten stan zobojetnienia...umieram sama w sobie...zasypiam we wlasnym wnetrzu...a niby siedzi przede mna...2 metry dalej...nie mam jednak checi aby sie odezwac...przestalam pisac w pamietniku chociaz na brak czasu narzekac nie moge...bylam u spowiedzi a dalej robie to samo...chce wstac jutro i byc radosna...nie czuc zapachu grzyba...ja wcale nie jestem smutna kobieta..czasami tylko mnie to dopada...czlowiek lubi czuc sie potrzebny..kochany..doceniany...nieprawdaz? rozpusta w westchnieniach i mysli rozczochrane...

strumien swiadomosci...czasami czuje sie jakby wlasnie on zawladna moja glowa..kazde zdanie z innego kontekstu...liczne pomysly..w wiekszosci bez sensu..samo to ze tu zagladam wydaje sie zalosne...jakbym szukala drugiego glosu..a moze chce aby ktos tylko czytal...nie odpowiadal..nie komentowal...

?

narkotyki mi do szczescia nie potrzebne hehe...tylko garstka radosci...jakiejs uciechy z zycia...jego usmiech na twarzy...zadowolenie z mych mazgrolow...porykiwania dzwieczne... wegiel..ksiazki..

Zastyga ciało, dławienie w gardle Zamyka dróżkę szczęścia. Strużki krwi duszy płyną po policzkach. W bezdechu omdlewa więzienie duszy. Przejście stanu w stan więzi w tajemnicy mroku. Nie wykrzyczę za ciebie twych gestów, Nie wykrzyczę twych zranień. Mówisz niewiele, lecz ciało krzyczy. By zrozumieć musi tak samo boleć? Jej obłęd jest twym piekłem, Przerażeniem przerzucanym na barki innych? Nie udźwignie ich nikt... Nie uniesie jeden człowiek kłamstw 20 wieków... Czy możliwym jest żyć za kogoś? Czuć cudzy ból? Potrafisz kobieto?

i ucichla...