Jak ją przekonać...? a może jednak odpuścić

Witam, prośbę kieruję do Pań, jednocześnie proszę o cenne rady pomocne w rozwiązaniu problemu. Trochę wstępu. Znamy się jakieś 3,5 roku z czego pierwsze 3 lata pracowaliśmy w jednej firmie i tylko na takim poziomie była nasza znajomość - nic poza pracą. Gdzieś od końca wakacji '08 zaczęliśmy się widywać częściej w szerszym gronie z byłymi współpracownikami (nigdy sami) i tak jest do dzisiaj. Jednak od jakiegoś miesiąca zmienił się mój stosunek do niej i jak to mozna określić - w przeciągu zaledewie 2-3 tygodni poczułem 'motylki w brzuchu', codzienie o niej myślę kiedy jej nie widzę a jeśli już się widzimy, muszę się powstrzymywać żeby nie patrzeć się na nią cały czas. Problem w tym, że ona widzi we mnie nadal byłego współpracownika/kolegę. W grudniu pojechalismy we dwójkę na dwa dni za Odrę, ale jako koledzy i tak sam to traktuję. Wspólnie z jeszcze jedną koleżanką (znamy się we trójkę z tej samej firmy) byliśmy na dwóch imprezach (dyskoteka). Dzień po ostatniej imprezie (w minioną sobotę) nie wytrzymałem i postanowiłem posłać jej kwiaty - wiem jakie lubi. W bileciku nie napisałem niczego, co wyraża uczucia, ale odniesienie do jej wyglądu, urody. Wcześniej zaplanowałem wyznanie co do niej czuję tuż przed Walentynkami, napisałem nawet kilka słów - wiersz to może nie był ale nawiązuje do niej i określa moje uczucia jednoznacznie. Ale tulipany spowodwały, że chciała ze mną o nich porozmawiać. Więc umówiliśmy się na rozmowe w miniony wtorek. Rozmowa z początku nie była łatwa, krępowaliśmy się o tym rozmawiać. Najpierw zapytała za co kwiaty i że nawet był moment kiedy było jej miło, ale zaczęła się zastanawiać czego od niej oczekuję - wg niej nie daje się kwiatów bez powodu. Wybiegła w niedaleką przeszłość - zaprosiłem ją parę razy na imprezę (ale nie na typową dyskotekę) w styczniu i zastanawiała się czy te zaproszenia mają związek. Nieskorzystała - raz z powodu braku nastroju, raz z powodu uczelni i braku nastroju (jeszcze studiuje) ale przyznała, że gdzieś w tle był inny powód (w jakim celu ją zapraszam, czegoś się domyślała), ale te które wymieniłem były główne. Powiedziała, że traktuje mnie jak kumpla i chce żeby nasze kontakty takie były - tylko albo aż tyle i że nie chce zrywać/ograniczać kontaktu ze mną. Zna siebie i z nią jest tak, że jeśli nie poczuje czegoś od razu, na początku znajomości (przypominam że wcześniej łączyła nas tylko praca i od wakacji '08 koleżeńskie spotkania), później też nic nie poczuje - prawie jak 'od pierwszego wejrzenia' z tym że niezupełnie. Pytała co zrobiła, czy wysyłała jakieś sygnały, że tak podszedłem do naszej znajomości - nic takiego nie miało miejsca, zwyczajnie trafiło mnie w samą 10-tkę. Czasami po prostu tak się dzieje bez powodu. Przyznała że jest jej trochę niezręcznie rozmawiać o tym wszystkim ze mną i rzeczywiście łatwo nie było - mieliśmy chwile milczenia, w trakcie prosiła abym nie patrzył na nią w "taki sposób" i milczał jednocześnie. I tu się zastanawiam czy jednak nie powinienem powiedzieć jej wszystkiego. Natomiast zachowywała się jak zawsze - sposób mówienia, gestykulacja niczym się nie różniły. Po niecałej godzinie "patowej rozmowy" zmieniliśmy (chciała go zmienić) temat na sprawy bieżące żeby się wyluzować i rozmawialiśmy jak zawsze - sprawy codzienne, nieco o muzyce itp. Na koniec dałem jej jednak "wiersz", który napisałem żeby przeczytała w domu. Nie wiem jaki był efekt i czy go w ogóle przeczytała. Odparła, że jestem niemożliwy, ale dodałem że ustaliliśmy zasady wcześniej. Czas pokaże jak się będą układały nasze relacje, w każdym razie nie mam czerwonego światła na zapraszanie jej gdziekolwiek a czy skorzysta zobaczymy. Wczoraj (środa) odezwała sie do mnie wieczorem na skypie - tak jak zawsze, ale nie bardzo wiedziałem co pisać, o czym rozmawiać. Więc zakończyłem rozmowę po ok 10 minutach - nigdy tak krótko nie pisaliśmy/rozmawialiśmy. I tu się pojawia pytanie/problem jak ją przekonać, żeby patrzyła na mnie jak na faceta, nawet takiego poznanego na imprezie, a nie jak na kolegę. Czy powinienem nadal próbować? W najgorszym wypadku może się to skończyć ograniczeniem a nawet zerwaniem kontaktu - sama go zerwie lub ja to zrobię żeby "odchorować" Po naszej rozmowie we wtorek wcale nie czuję się lepiej, jest niestety cieżko, cały czas o niej myślę. Akurat w "tych" sprawach jestem dosyć wrażliwy :/ Przepraszam że takie to długie, ale dla mnie sprawa jest powazna.

ile macie lat?

Wiesz co, niestety ale ja dałbym sobie z tym wszystkm spokoj, bo tu nie chodzi o to aby byc z kims na sile, ona jak sam piszesz powiedziala Ci ze traktuje Cie jako kolege, kumpla i nic wiecej, zeby byc z kims trzeba to czuc, ona widoczenie tego nie czuje i nie poczuje chodzby nie wiem co bys robil, takze no niestety ale ja bym sobie odpuscil to i znalazlbym sobie inna Kobiete ktora Cie pokocha i bedzie to odwzajemnione a w tym przyp;adku nie bylo by to odwzajemnione, powodzenia