nie potrafie odejsc

Z pozoru wszystko jest ok. On jest bardzo meski, choc 2 lata mlodszy. Polaczylo nas przepiekne uczucie i fascynacja, ktore po 4 latach wspolnego zycia pokazaly swoje prawdziwe oblicze, pelne zawodu i niespelnienia. Poczatek, jak to zwykle bywa, byl ognisty, bla, bla, bla... Mam jednak wrazenie, ze obcy faceci bardziej mna sie interesuja niz moj wlasny chlopak. I nie sa to jakies fanaberie rozkapryszonej dwudziestki szostki. Przykre jest to, ze on nigdy nie stara sie dac mi przyjemnosci, a sam oczywiscie oczekuje tego w nadmiarze. Moje cialo jest jak porzucona, porosnieta chwastami ziemia, a wszystko skupia sie wylacznie wokol jego przyjemnosci. Kocham dawac. Nie tylko po to, aby otrzymywac. Jednak jesli to co dajesz znacznie przewyzsza to, co otrzymujesz, a bardziej to, czego nie otrzymujesz, wtedy pojawia sie problem. I ja tu wlasnie jestem. Nie szukam porad, a bardziej zrozumienia i osob, ktore czuja podobnie. Przejrzalam mnostwo stron internetowych w poszukiwaniu podobnego przypadku, ale chyba nie mialam po prostu szczescia tej nocy. Moj rozum nieustannie walczy z tepa miloscia, i za kazdym razem przegrywa. Mam ochote jego rzucic. Ale jestem w punkcie, gdzie decyzje stoja w martwym punkcie - 50% na 50%. Probowalam rozmawiac, tlumaczylam w najmniej skomplikowany sposob, przykladami. Zamiast pomoc, rozmowy tylko buduja mur miedzy nami i tylko wzmagaja moja agresje i niemoc. I teraz to juz naprawde nie wiem czy ja rzeczywiscie jego kocham, czy zwyczajnie boje sie samotnosci... hmm... Gdzies w srodku tlucza sie we mnie mysli, ze zycie mi ucieka, a jestem z facetem, ktory prawdopodobnie nigdy sie juz nie zmieni. Gdzie do cholery jest ta wymarzona milosc, ktora miala rozwiazac wszystkie problemy?!!! Piszcie kochane moje smutaski. Dobrej nocy.

bo dajac nie otrzymujac nic w zamian kochasz bardziej bo kochasz bezinteresownie musisz podjac decyzje czy kochasz i chcesz znim byc mimio wszytsko czy dalej szukac, nastepny taz bedzie mial wady, ktore wyjda po czasie

to juz chyba lepiej byc singlem

proste pytanie a tak ciezko odpowiedziec; ok, moja odp - kocham, tylko dlaczego 'mimo wszystko'. Jak taka zwykla milosc moze pokryc to wszystko na co nie godzi sie rozsadek?

Przeciez wiesz ze on sie nie zmieni. Gdy mu zagrozisz odejsciem - bedzie Ci naskakiwal i spelanial Twoje zachcianki ... ale tylko przez przyslowiowe 5 minut. Zwiazek powinien dawac radosc dwom osobom. Jesli czujesz, ze sie meczysz to cos, ta wazna decyzja o zakonczeniu tego powinna byc juz blisko... A i jeszcze jedno - nie boj sie samotnosci. Po rozstaniu wyplacz sie przez tydzien, a potem powstan jak Sfinks z popiolów i np. zmien cos w swoim zyciu - fryzure, nowa garderobe na wiosne? Poczuj sie kobieco i obdazaj wszystkich usmiechem a zobaczysz, ze nowa milosc nadejdzie szybciej niz myslisz :) Szkoda zycia, juz najwyzsza pora wyrwac sie z tego marazmu, droga aurtorko!