kobiety po 40-tce

Zapraszam Panie po 40-tce do pogaduszek o codziennym zyciu, pracy i rodzinie.Jak sobie radzicie ze wszystkim w nowej szalonej rzeczywistosci z kryzysem w tle.Piszcie o wszystkim co Was boli i co cieszy.

Co mnie boli? Odbyt gdy go nie nasmaruje wazelina podczas stosunku z psem, bo szpare mam zbyt porozciąganą. Co mnie cieszy? Gdy uda mi się postawić kloca bez bólu, bo hemoroidy pieką.

Byłam gwałcona w dzieciństwie przez ojca.

Czy to jest mozliwe, by w tym wieku byc taka niesmaczna i wulgarna.Kobieto , gdybym byla mezczyzna nie chcialabym miec takiej kobiety obok siebie brrr.Psujesz wyobrazenie o matce, przyjaciolce .Fuuj.

Bardzo duzo przeszlam w zyciu.Tak mi czasem smutno, ze liczy sie teraz cwaniactwo, przebojowosc i brak skrupulow.Ale i sa pozytywne strony zycia.Rodzina, dobre zdrowie.

ja uwarzam,ze najwarzniejsze to sie ruchać ile fabryka dała. Moj ojciec mawial: dawaj szpary ile wlezie, bo po 40stce bedziesz starą raszplą.

Mnie starsznie cieszy, jak pierdnę pod nos mężowi jak sie dobiera do mojej pochwy, a ja nie chcę żeby mnie ruchał bo np. śmierdzi mu penis albo odbyt. Ja poczuje smrod zgniłych jaj albo kapuchy natychmiast wybiega na piwo. hehe.

Ciekawe ilu z tych podszywaczy ma powyżej 40 lat. Założę się, że żaden. Nie ten typ inteligencji, nie ta wrażliwośc. Za to poziom głupoty szybuje bardzo wysoko.

Witam wszystkie Panie po 40.Mysle ze duzo bybylo tematow do poruszenia ale z madrymi osobami .Wkoncu cos zesmy przezyly przez te lata.Chcialabym kontynuowac ten temat a co wy nato.Ci co pisza takie glupoty to niedlugo im sie znudzi jesli ich bedziemy ignorowac.

Zacznę moze od siebie. Jestem po rozwodzie od kilku ładnych lat, mam dwoje prawie doroslych dzieci. No i koniec końców tak naprawdę jestem sama,moj bilans nie jest zbyt imponujacy.

Jolu, jakbym czytała o swoim życiu:) Jedno co mi się udało, to to, ze mam fajną pracę, chociaz mało platną. Nie mam się czym Wam pochwalić. 45 lat i zycie...poza mną. Nic przede mną.

Jeszcze raz ja.Chetnie z Wami popisze kobietki.Dlaczego uwazasz Droga de profundis, ze nic przed Toba.W naszym wieku jeszcze ile osob po raz drugi zycie uklada, zmienia srodowisko, kraj.Chociazby ja jestem tego przykladem .Jest oczywiscie ciezko tak diametralnie zmieniac swe zycie ale za to ile niespodzianek i nowych doswiadczen.

tez ostatnimi czasy rozmyslam o zyciu, odczucia podobne do Waszych:( mam wrazenie, ze przestalam byc potrzebna. no bo komu? dzieciaki dorosly, kazdy chodzi wlasnymi drogami. rodziny juz nie mam, zostalam ostatnia z domu. to jeszcze bardziej mnie doluje, bo wciaz mysle, ze teraz to juz moja kolej... czegos brak, ale nie umiem tego nazwac. jestem otoczona ludzmi, a jednak taka samotna:O \"..zycie...poza mną. Nic przede mną.\" tu przypominaja mi sie slowa \"jeszcze wszystko przede mna\" wypowiadane przez osoby po 60tce:)

Spotykam się z zonatym facetem, który ma rodzine zabrał mnie na wczasy do MAROKO i sie wydało jego zona zdobyła moje namiary co robic on i tak ze mną nie bedzie....