takie tam rozterki

Tak się pilnowałam, starałam się trzymać swoje uczucia na wodzy, nie chciałam się zaangażować az w końcu doszło do tego, że się zakochałam... chyba... Boję się, że bedę cierpieć, bo nasz związek już od samego początku, stał pod wielkim znakiem zapytania. Minęło ok 1,5 roku od kiedy go poznałam, jesteśmy razem rok a wszystko jest w dalszym ciągu jedną wielką niepewnością co dalej i czy w ogóle do siebie pasujemy. Jego pracoholizm doprowadza mnie do rozpaczy (większość weekendów ma zajętych). Chciałabym życ jak inni, wyjść na spacer w ciepłą wiosenną niedzielę, ale on nie ma czasu... Siedzi w domu i pracuje... Rzadko widujemy się w weekendy bo ciągle jest zajęty. Gdy jesteśmy razem, to wszystko jest pięknie, wątpliwości gdzieś znikają i chciałabym żeby tamte chwile trwały wiecznie. Tak się zaczynam zastanawiać, czy w jego życiu jest miejsce dla drugiej osoby. On sam nie zna odpowiedzi na to pytanie. Póki co jego partnerką życiową jest praca, z którą wiąże pewne przyszłościowe plany... A ja...? Widzę, że się stara żeby wszytko było dobrze ale coraz trudniej pogodzić mi się z jego chronicznym brakiem czasu. Dziękuje jeśli ktoś to przeczytał. Chciałam to wyrzucić z siebie bo cieżko mi dziś na duszy.