powiem wam

dawno temu zaczęłam robić doktorat i po rpostu tak sobie w nim wszystko obmyśliłam i obmyślałam, szukałam, kupowałam książki, płakałam żeby to skończyć i tak mi zniszczono życie, że mi się ta cała moja SYZYFOWA już chyba praca do niczego nie przyda. Siedzę i czytam sobie list od pewengo młodzieniaszka z Maroka zastanawiając się jak do tego doszło. Że omal do głowy nie dostałam to już nie powiem. A czemu tak sie stało? Przez komunę i żydokomunę. Coś strasznego. Ale do dziś w sumie nie umiem uwierzyć, że jedyne co sie w tym kraju opłaca tak naprawde to podkładać nogi bliźnim, wszystko wyśmiewać, kraść, oszukiwać i świnić. Tyle :( Ale zrobić coś samej - nie. Zdecydowanie odradzam. I tyle lat... to wymaga następnej herbaty z melissy. Naprawdę :(

Najgorsze było to wyśmiewanie mnie od 4 lat tutaj. Ale co z tego całego wyśmiewania? Nie wiem. Czy wy wszyscy jesteście normalni tu aby? Co Ci z tego że zniszczyłeś mi życie? Lepiej Ci? Nie wiem. To są przypadki do psychiatry, ale to PODOBNO ja mam się tam zgłosić . I jeszcze mam taki ból teraz w sobie - ja zawsze miałam szanować rodziców. Ojca. A teraz co ja mam robić? Patrzeć jak zapieprza na 3 etatach, a zawsze miał mieć TYLE spokoju, że aż jestem bezdomna dziś? Nie wiem już co o tym sądzić. Może to wszystko olać po prostu - co też robię :( Bo co? Stosuj się mistrzu do swoich nauk. ?