dlaczego tak mam

44, 47 ile czasu spedzamy razem, trudno powiedzieć , bo bycie obok chyba nie równa sie byciu razem

I to mnie przygnębia... bo sobie uświadomiłam że przecież mnie tez to może za 21 lat spotkać :O choć dziś mi się wydaje że to niemożliwe...

No tak, mnie to też przygnebia, ale nie wszyscy tak mają.Znam pary z jeszcze dłuższym stażem którym dnia za mało do rozmów.

Alan Alda powiedział kiedyś zapytany kiedyś o sekret swojego związku, który trwa ponad ćwierć wieku, odpowiedział: Miłość powraca falami. Falami szczenięcego zachwytu, intensywniejszego nawet od porywów młodości. Potem z kolei ogarnia człowieka niezadowolenie, nawet niechęć. To trzeba po prostu przeczekać.

tak, z tymi falami to racja ale czy czekanie na falę nie będzie zbyt długie, boję się że możemy jej juz sie nie doczekać

Wspólne 20 lat zobowiązują do czegoś i o czymś świadczą. Świadczą o wzajemnej miłości ( chociaż przyblakłej), przyjaźni i szacunku. Zobowiązują do tego, aby dać czasem drugiemu człowiekowi prawo do tego, aby był zły, smutny i taki jaki chce być. Bez podawania przyczyny. Pod warunkiem, że nie trwa to wieki. Milczenie nie jest wcale złe. Gdy jadę autem z kimś obcym, czuję się zobowiązana do prowadzenia rozmowy. Gdy jadę z mężem lub dzieckiem mam ten luksus, że mogę pomilczeć. Jeżeli ta jałowość waszych rozmów bardzo ci dokucza, znajdź temat taki, jakim go zainteresujesz. Musi być coś, co lubi - chociażby to miały być plotki o sąsiadach. Albo coś wesołego, śmiech nieraz przywracał mi chęć do życia. W ogóle u siebie w domu staram się, żebyśmy się dużo śmiali. Pozdrawiam.

ummm ale on każdy temat ucina, np. a skąd ja to mam wiedzieć, nie wiem, i co z tego i takie tam wczoraj zamienił ze mna dosłownie kilka słów dotyczących opłat, dzisiaj rano powiedzał tylko no tak już nie wiem, ja naprawdę potrzebuję bratniej duszy, a on zakrawa na mruka