Można tak?

Można kogoś kochać, jednocześnie wiedząc, że na dłuższą metę nie zniosłoby się jego wad, różnić charakteru, etc..? Chłopak twierdzi, że mnie kocha. Jestem jego skarbem, etc. Ale jednocześnie przyznaje, że jest przerażony myślą o naszym życiu razem, takim naprawdę, z mieszkaniem i małżeństwem. Widzi, że mamy różne podejście do życia..mi to nie przeszkadza, bo go kocham i mimo tych różnic dogadujemy się. Pytam, na co czekasz? Aż Ci się odmieni? Sam nie wie. Wie, że nie chce mnie stracić, nie pozwala mi odejść. To chyba egoizm w czystej postaci...

Zwiazek to sztuka kompromisu,kazdy jest inny,wazne zeby umiec nawzajem do siebie dotrzec,dogadac sie,a wszystko bedzie dobrze. Ja i moj maz tez mamy zupelnie inne temperamenty,kazde z nas ma wady,inaczej pojmujemy niektore sprawy,ale umiemy isc na kompromis i to sie liczy.Czasami warto najpierw zastanowic sie nad soba,nad swoimi wadami,a pozniej wymawiac je komus.

Właśnie w tym problem, że ja mogę iść na kompromis, nie przeszkadza mi to. Dla niego natomiast...te różnice są tak znaczące, że reszta cech, za które mnie kocha, chyba mu nie wystarczy... Tak ja to widzę i chyba bez sensu jest moje trwanie przy nim :(

Wiem,ze to nielatwe,ale obydwoje musza chciec. Sloneczko radzilabym ci sie zastanowic,porozmawiac z nim jeszcze raz,ale jezeli bedzie sie upieral na swoim to dlaczego ty masz cierpiec.:-)