do zagospodarowania

jak w temacie ;-)

rozumiem że interesuje Cię tylko uprawa seksu ??? ;-D - pozdrawiam i życzę powodzenia na gospodarce

Poletko wolne, ale czy urodzajne?

Seks to mogę mieć w każdej chwili. W dzisiejszych czasach to żaden problem ;-)

Dlaczego kobiety uważają, że faceci potrzebują tylko seksu?

To ja chyba jakiś dziwny jestem? :-O

zrozumienia? ciepłego słowa? odrobiny życzliwości?uśmiechu zamiast potoku zażaleń?przytulenia zamiast rzeki wyrzutów?:)

Zdecydowanie tak :)

W zamian oferuję dokładnie to samo :)

A z żonką co było nie tak?

umiesz sam z siebie dać to czego oczekujesz? bo widzisz, kobieta i mężczyzna niewiele się różnią, ona bywa że potrzebuje bardzo opieki, wsparcia, przytulenia ale przede wszystkim poczucia bezpieczeństwa, jeśli umiesz do dać, to ok niech Ci się darzy - w końcu seks to nie zbrodnia a dopełnienie :-) pozdrawiam

Jeśli poczucie bezpieczeństwa to nie wyłącznie mój portfel i obowiązek bycia odpowiedzialnym za wszystko, co się nie udaje, to tak - umiem to dać.

Ex uważała, że może szukać sobie i testować innych, będąc na moim utrzymaniu.

No tak, kolejny wrazliwy i uczuciowy mąż sponsor.

spotkałam kiedyś faceta który myślał, że poczucie bezpieczeństwa dla kobiety równoznaczne jest z grubością portfela - to nie tak, próbowałam wytłumaczyć ... tam gdzie którakolwiek ze stron obwinia drugą o cokolwiek ... szkoda w takim razie że Ci nie wyszło :-)

mówicie tak jakby to wszyscy panowie byli tacy niedobrzy a kobiety takie idealne.ZnaM KILKA TAKICH ZWIĄZKÓW,GDZIE FAcet robi bardzo wiele aby zadowolić kobietę,sprawić aby czuła się kochana,potrzebna.Pracuje aby zapewnić rodzinie godziwe utrzymanie,po pracy zajmuje się dziećmi aby niepracująca żona miała odrobinę czasu dla siebie a i tak w zamian otrzymuje tuż po powrocie z pracy wiązankę pod postacią jaka to żona jest zmęczona zajmowaniem się domem(niepracująca zawodowo żona),jakie to dzieci niegrzeczne a jaki to ładny tapczan kupiła sobie sąsiadka z dołu i jaką to ona by chciała mieć sukienkę(kosztuje zaledwie 250 zł).czy rozwód to zawsze musi być z winy męża?

czy wy naprawdę nie wierzycie,że są na świecie porządni ,uczciwi,wrażliwi mężczyźni,którzy chcą kochać i być kochanymi, uszczęśliwić kobietę,mieć z nią dzieci,wieść spokojne życie?

Napisz skąd jesteś ( nie musi być nazwa ulicy ;) ) , wiek , czy kobieta może mieć dzieci ?

tak to już jest, że rany robią swoje ciężko uwierzyć w czyste intencje, jeśli samemu było się sponiewieranym - może i próbujesz teraz od nowa ale sądzę, że kiedy się znów zakochasz, możliwe, że będziesz patrzył na swoja wybrankę podejrzliwie, prze pryzmat tego co łączyło cie z byłą żoną tego się nie da uniknąć ja osobiście, będąc kobietą cierpię, bo już kiedyś ktoś obiecywał bezpieczeństwo i trwałość, kiedyś już uwierzyłam, kiedy mówił, że lubi ze mną rozmawiać, że nie tylko seks się liczy i nie tylko rutyna ale ciągłe inwestowanie w związek, to jest tak mój i jego ideał dzisiaj on o mnie zapomniał, ja o nim nie - przykro mi ale na kafe wiele jest właśnie takich kobiet, wartościowych i ciepłych, wierzących w twoje ideały ale niestety nieufnych i powoli robią się z nich cyniczne lafiryndy :-) powodzenia, a jeśli chcesz poderwać, to może sam coś o sobie zacznij mówić to by było na tyle z mojej strony - najdłuższy post i pewnie nudny i śmieszny ale przynajmniej prawdziwy :-) cześć

ja należę do tych wybranych,którzy są w szczęśliwym związku od wielu lat.Mam wspaniałego męża ale mój starszy brat przeżył koszmar rozwodu z kobietą,która w pewnym momencie stwierdziła,że jej się znudziło i zostawiła męża ale przede wszystkim zostawiła trzyletniego syna i wyjechała na drugi koniec świata z młodszym o 10 lat od siebie chłopakiem.Nie wszyscy faceci to świnie,nie wszyscy to główni winowajcy rozpadu związku.U nas niestety panują bardzo krzywdzące stereotypy,że jak rozwód to winny facet:)SZkoda tych porządnych facetów,bardzo szkoda.Trzymajciwe się panowie!

ja się nie wypowiadam jako stereotyp, wypowiadam się jako ja - mnie spotkała krzywda i zawód, nie chodzi tylko miłość, chodzi o to że zwątpiłam w solidne podstawy, w coś co wyśmiewa się jako przestarzałe zasady współczuję Twojemu bratu - gdybym ja miała to szczęście bycia kochaną i posiadania rodziny nie zostawiłabym za żadne skarby - są inne sposoby na rozwiązywanie konfliktów czy nawet rozstania nie ma sprawiedliwości i niestety muszę tu powiedzieć, że kobieta po przejściach miewa trudniej - w jej przypadku gra rolę czas o wiele większą niż w przypadku mężczyzn :-) ja nie pluje na wszystkich, zwracam uwagę na to jakie miewają powody do ostrożności kobiety uczciwe i z natury wrażliwe :-)

Dziś mam dziecko u siebie, więc do wszystkich postów odniosę się później. Przepraszam za milczenie :)

Najgorsze jest chyba przeświadczenie,że po zawodzie miłosnym ,życiowym człowiek przestaje wierzyć ,że może być dobrze,że ma szanse na poukładanie sobie życia,na spotkanie osoby,którą pokocha i która pokocha jego:)Nadszarpnięte zaufanie odradza się bardzo długo,gdzieś w zakamarkach duszy tlą się wyrzuty,że może to ja zawiniłem,zawiniłam,że może nie dość się starałem,starałam.Człowiek staje się niezwykle ostrożny.Jezeli jutro mój mąż przyjdzie do mnie i powie:odchodzę,pokochałem inną kobietę,to ja się roześmieję i nie uwierzę mu.Powiem:kochanie,nie żartuj w ten sposób!Drogi autorze nie wydajesz się specjalnie załamany faktem rozstania z żoną.Mam nadzieje,że oboje poukładacie sobie życie i uda Wam się w zgodzie dziecko wychować:)

Zawód życiowy na całej linii, niestety... A przecież chodziło o to by być razem i pokonywać przeciwności razem - nadziałam się strasznie - cóż, zawsze o sobie wiedziałam, że jak pokocham to to będzie trwałe ... Uczyłam się projektować budynki od fundamentów, tak żeby uniosły resztę, tak samo podchodziłam do miłości, miała być na solidnych fundamentach osadzona, na międzyludzkich, odwiecznych i uniwersalnych. A tu pikuś ;-) Autorze, kiedy jest dzieciak w domu nie ma czasu na rozpamiętywanie przeszłości, myślę sobie. Ale też myślę sobie, że skoro jak piszesz nie jesteś już mężem może jakaś refleksja, co było nie tak? Czy tylko żona dawała w kość? Chyba nie ... Pozdrawiam

Witam Większąść rozwodników czy osób które rozeszły się z wieloletnim parterem powyciągała wnioski , pobrała nauki , swoje odcierpiała i ...nie widzę powodu ,żeby ciągle być cierpiętnikiem.Ja też zawiodłam się , okazało się ,ze mój mąż ma inne priorytety życiowe a ja z powodu jednego dupka nie zamierzam kląć niczym świat stoi na wszystkich facetów . Nie uważam ,że po rozwodzie moje życie się skończyło , można powiedzieć że jestem szczęśliwą rozwódką ( pogodziłam się z tym co i jak sie stało) Tamten okres się zakończył i trzeba próbować ułożyc sobie życia na nowo :)

Nie wydaje mi się to takie proste, bo nie da się zapomnieć o wszystkim. Nie da się rozpocząć życia od nowa. Świadomość, że było się ślepym, naiwnym, czy wręcz głupim powoduje, że człowiek czuje się przynajmniej niepewnie. Stąd ostrożność, przewrażliwienie, a nawet strach.

Oczywiście,że nie da sie zapomnieć o wszytkim .To zostaje w głowie i sprawia ,że bardzo szybko zapala sie lampka ostrzegawcza jeśli w nowym zwiazku cos nam nie gra . Ale z drugiej strony nie można pozwolić żeby te obawy rzutowały na nowy związek , co więcej moga powodować ,że sami bedziemy go rozwalali . Dlatego trzeba pogodzić się z tym co się skończyło i dać kredyt zaufania nowej osobie .

Ktoś mi kiedys powiedział : "na obawach niczego nie zbudujesz" I jeśli chce sie stworzyć nowy zawiązek trzeba umieć sobie poradzić z obawami , bo każdy człowiek po przejściach je ma większe , czy mniejsze .

Ja nie jestem szczęśliwym rozwodnikiem. Niestety, nie (jeszcze?). Niczego nie zamierzam budować na obawach i strachu. Czy miłość w ogóle można budować? Można jej chyba wypatrywać, szukać, ale budować? To nie architektura, nie pracownia konstrukcyjna.