problem z samą sobą?

Mam pewien problem, a w zasadzie różne nakładające się na siebie problemy, z którymi jest mi coraz ciężej :( mam 20 lat, studiuję, mieszkam w domku jednorodzinnym z rodzicami i w gruncie rzeczy wszystko powinno byc ok. Ale z jakiegoś powodu nie jest. Po pierwsze nie akceptuję samej siebie, uważam ze jestem brzydka. Kiedy nie mam czasu albo siły o siebie zadbać to wstydzę się i kiedy jestem wśród ludzi wydaje mi się, że jestem od nich gorsza, czasem niemal obsesyjnie porównuje się z innymi i rozglądam się czy przypadkiem ktoś na mnie nie patrzy. Ale jeśli się już wyszykuję i w domu przed lustrem stwierdzam, że wyglądam ładnie to na ulicy unikam ludzkich spojrzeń i panicznie boję się, że ktoś mnie skrytykuje albo krzywo na mnie spojrzy. Tak, jakby moja pozytywna samoocena miała zostać zburzona przez jedno spojrzenie albo komentarz. I czasem tak jest, bo jest to niestety dowartościowanie krótkotrwałe. Od 12 roku życia miałam poważne kłopoty z cerą i spotykały mnie z tego powodu nieprzyjemności ze strony rówieśników. Teraz to wszystko minęło ale niska samoocena pozostała. Poza tym moi rodzice mają problemy, mam często wpada w szał, trzeba obchodzić ją na palcach bo atakuje wszystkich bez powodu, jest nieszczęśliwa ale nie chce tego zmienić i zamienia wspólne życie w coś czasem nie do zniesienia. Już gdy byłam dzieckiem musiałam nauczyc się życ z jej ciągłymi pretensjami i krzykiem. A teraz..:( ehh. Moja babcia, mama mamy, tez podobno tak się zachowywała. Może to genetyczne i ja teraz tez mam jakies problemy emocjonalne, tylko troche w innej formie? Często jestem ponura, nie potrafię cieszyć się zyciem tak jak powinnam. Walczę z niską samooceną i staram się polubic siebie a przede wszystkim byc sobą i niczego nie udawać ale kiedy jestem wśród znajomych udaję zadowoloną, wesołą, a kiedy jestem sama popadam w zamyśleniei wyglądam ponuro. Niektórzy to widzą i to sprawia, że jeszcze gorzej się czuję bo nic nie potrafię na to poradzić. Nawet najdrobniejsza rzecz do załatwienia czasem staje sie problemem, wszystkim się przejmuję i jestem wpływowa, nie potrafie postawić na swoim i często ulegam, chociaz wiem co jest słuszne.Jestem nieśmiała i małomówna. Daje ludziom rady i to dośc słuszne, ale sama nie potrafię zastosowac ich w swoim życiu więc co to za mądrość. Mam chłopaka, który mnie kocha ale w związku tez mam problemy. Nie odzuwam przyjemności z seksu.Ogólnie często czuję, że nie staję na wysokości zadania jako dziewczyna bo do wielu rzeczy się nie nadaję. Nie wiem...czasem czuję, że może powinnam już zawsze byc sama :( uwielbiam spać i śnić, wtedy nic mi nie zagraża, nie muszę nic robić i z nikim się spotykać. Najchętniej przespałabym całe życie. Naprawdę chcę to zmienić bo boję się, że będzie jeszcze gorzej z biegiem lat, że przestanę mieć siłę żyć. Juz czasem nie mam.

O psychoterapii myślałaś?

czy Ty nie jesteś moją siostrą? :p opisałaś moje problemy z samoakceptacją :) może jeszcze obsesyjnie przeglądasz się w szybach wystawowych idąc ulicą? :D

dokładnie tak robię :P niestety

Gdy ktoś idący za mną np. ulicą głośno się śmieje zawsze jestem przekonana, że ze mnie. Gdy podrywa mnie facet zawsze podejrzewam, że po prostu chce mnie wyśmiać. Typowa niska samoocena. Ciągniemy za sobą nieuzasadnione kompleksy. :)

Mam tak samo! Tylko , ze ja mam 16 lat, a Ty chyba troszke wiecej. Duzo osob ma ze soba takie problemy :/