Cierpieć czy...

Witajcie! Mam naprawdę poważny problem i chciałbym poznać zdanie szanownych forumowiczek na ten temat. Otóż dawno dawno temu zakochałem się w takiej jednej. Na początku była iskra, która jednak nigdy się nie przerodziła w płomień. Może po prostu za bardzo przyspieszyłem, a dziewczyna nie była pewna swoich uczuć. Tak czy inaczej odrzuciła mnie. Po długim rozstaniu wznowiliśmy kontakt, ale już jako przyjaciele (wiedziałem, że to jest jedyny warunek przywrócenia normalnych relacji). Z jednej strony zdawałem sprawę ze swojej sytuacji, z drugiej - wiedziałem, że całkowity brak kontaktu na pewno nie sprzyja zbudowaniu jakichkolwiek relacji :) Spotkaliśmy się. Wydaje mi się, że zaczęła na mnie patrzeć i reagować inaczej. Zdradzały to jej ruchy, mowa ciała i ogólnie zachowanie wobec mnie. I teraz mam problem - nie mogę nawet się zająknąć o uczuciach, bo (gdyby się okazało, że źle odczytuję jej intencje), w ogóle zacznie mnie unikać. Co więcej, boję się nieco spotkań z nią - nadal bardzo ją kocham i to może wyjść podczas rozmowy. I znowu może zniknąć... Bardzo liczę na to, że to jest mądre dziewczę i sama zrobi pierwszy krok (jeżeli zaczęła coś do mnie czuć). Drogie panie, czy to jest dobry tok myślenia? Musiałem to napisać, bo przez to wszystko cierpię na potworną depresję. Uprzedzając Wasze pytania od razu dodam, że nie mogę o niej nie myśleć. Choć obracam się codziennie wokół bardzo atrakcyjnych dziewczyn czuję, że nie mógłbym się związać z żadną z nich i każdą porównuję do niej...

A ile masz latek?

Spotkaliście się tylko raz? I tak "sam na sam" czy w większym gronie znajomych?

metodą małych kroczków ją w końcu zdobędziesz. Jeśli się do Ciebie przysuwa, nie ucieka gdy Ty skracasz dystans między Wami, to wszystko jest na dobrej drodze.

@obuchem w łeb A co to ma do rzeczy :) ? @Layla_____ Po "reaktywcji"? Nie, mieliśmy kilka spotkań sam na sam. Gadaliśmy o wszystkim i o niczym. @nic nie przyspieszaj A wiesz, nie wiem czy jakoś specjalnie skracam. Po prostu rozmawiamy itd. Boję się, że przyzwyczai się do mnie w charakterze kumpla :/

I depresja może jeszcze bardziej się pogłębić... :[ Mimo że nie jestem piętnastolatkiem, przeraża mnie ta sytuacja, ponieważ nigdy wcześniej tak bardzo się nie przejmowałem się drugą osobą..

wiek na duzo znaczenia :) jesli oboje macie po 17 lat to to zachowanie jest normalne :) jesli Ty masz 25 albo i wiecej, ona równiez to juz wiekszy problem :)

miałam podobną sytuację tylko, że byłam po stronie dziewczyny.. nie chcę cię zniechęcać ale ja po prostu chciałam być miła a on odczytywał to jako znaki, że się zakochałam (nie potrafiłam tak stanowczo go "wykastrować" jednym zdaniem: nie rób sobie nadziei chłopie). skończyło się tak, że udawałąm zajetą i zerwałam stopniowo kontakt.. ale może Tobie akurat się uda powodzenia:)

Uważam, że wiek nie ma tu znaczenia. Przecież w każdym wieku może się taka sytuacja przytrafić. Myślę, że skoro mieliście przerwe a teraz znowu się spotykacie, to jest tego jakaś przyczyna. Na pewno, gdybyś był dla niej odpychający nie spotykałaby się z Tobą wcale. Gdybyś był tylko dobrym kolegą, to mowa ciała pokazywałaby - ani kroku dalej:)

No dobrze, ale czy dobrze robię czekając na znak od niej? Tu nawet nie chodzi o zranioną męską dumę. Kocham ją i potrafię jej naprawdę wiele wybaczyć. Ale ona też jest trochę nieśmiała, więc może być tak, że sama pierwszego kroku nie zrobi. Co o tym myślicie? Odpowiadając na pytanie, mam jednak więcej niż 17 :D Choć to wg mnie w tej sytuacji nie ma większego znaczenia ;)

skoro się spotykacie, to reszta sama się potoczy

Dzięki!

A dzisiaj wieczorem odszedłem. Na zawsze

Czemu?

co to znaczy odszedłem na zwsze? :Dmasz 30 lat?