niepełnosprawność

czy ktoś z was ma znajomych którzy są niepełnosprawni? na osiedlu gdzie mieszkam mieszka osoba niepełnosprawna intelektualnie, często ze sobą rozmawiamy, boli mnie że tak dużo osób wyśmiewa i okrutnie traktuje, mimo swojej niepełnosprawności ma marzenia obowiązki i jest zadowolona z życia, marzy i ciągle jej szuka.

I gdzie ta tolerancja, nie? Nasze środowisko, otoczenie zdecydowanie nieprzychylnie patrzy na osoby niepełnosprawne. Uważają ich za margines społeczeństwa, piętnują ich, tępią, nie pozwalają im normalnie żyć.Może przez takie zachowanie leczą swoje chore kompleksy? Nie wiem, ale dla mnie to takie chore... :( Osoba niepełnosprawna ma prawo jak inni ludzie normalnie żyć, spełniać swoje marzenia, robić to co lubi. Ale społeczeństwo potrafi wyjątkowo boleśnie pokazać takiej osobie,że jest inna, inna- czytaj gorsza. Z pozoru akceptują takie osoby, ale wystarczy poprzebywać z nimi za co dzień by zobaczyć reakcje ludzi np. w autobusie czy na poczcie, gdzie z oburzeniem krzyczą- dlaczego ten pan/ta pani są przyjmowani bez kolejki. Otóż kochani moi- osoby niepełnosprawne również zasługują na szacunek, miłość, akceptacje i inne pozytywne uczuci. A nie na agresje (fizyczną bądź psychiczną), wyzwiska, oczernianie itd. itd. Według mnie należy tępić głupotę ludzką nie chorobę/niepełnosprawność. Odrobina tolerancji jeszcze chyba nikomu nie zaszkodziła...

Bardzo mądre z Was dziewczyny! Oby więcej takich ludzi na świecie jak Wy - tak wrażliwych, empatycznych, wyrozumiałych i serdecznych! Gratuluję mądrego podejścia do życia i ludzi! Tak trzymać!

Większość niepełnosprawnych żyje normalnie i nikt nie wie nawet, że są niepełnosprawni, bo tej niepełnosprawności nie widać na pierwszy rzut oka. Niepełnosprawność to bardzo szerokie pojęcie. Najgorzej, oczywiście mają Ci po kim ją widać. Ale ja nie spotkałam się z jakimś okrutnym traktowaniem i wyśmiewaniem takich osób, jeśli już widzę jakąś reakcję innych osób, to jest to raczej niezdrowa ciekawość, gapienie się, albo udawanie, że się nie dostrzega inności, nigdy nie spotkałam się z agresją, czy wyzwiskami, więc chyba trochę przesadzacie?

Niestety- po osobach niepełnosprawnych intelektualnie zazwyczaj widać,ze są "inni". Gdyby wyglądali "normalnie", jak zdrowi ludzie to pewnie nie byłoby tego całego piętnowania i braku akceptacji. Pamiętam jak znajomy opowiadał mi,że niedawno zauważył,że jego sąsiad ma córkę niepelnospr. intelektualnie. Mieszka obok tego sąsiada jakieś 7 lat i nie wiedział,że on ma dzieci. Sąsiad po prostu bał się wychodzić z nią na spacer, pokazywać innym,że ma takie dziecko. Bał się reakcji otoczenia... Dzięki Bogu w naszym państwie nastąpiło wiele przemian, w tym również ludzie zmienili(a może lepiej zmieniają, bo owe przemiany cały czas następują) podejście do osób niepełnosprawnych. Jednak nie oszukujmy się- nigdy ludzie nie zaakceptują ludzi niepełnosprawnych w 100%, zawsze będą jakieś docinki, wyzwiska i tępienie. Wystarczy poprzebywać z 16-latkami i zobaczyć ich reakcje- czasami przerażającą(agresja itd.). I tu wcale nie przesadzamy- to czego nie widzisz tudzież nie dostrzegasz nie oznacza,że tego nie ma(Lady Wilkinson). Pozdrawiam normalnych i życzliwych:)