pomocy! tracę brata

co robić? Mój brat ma w tej chwili 25 lat i poważne stanowisko. Zaczęło mu się dobrze powodzić (zazdrość nie wchodzi w grę - żyjemy na podobnym poziomie). Zawsze był nieco arogancki, ale przypisywało się to okresowi buntu. Jego dziewczyna, z którą jest kilka lat to jakaś porażka! Daję słowo: próbowałam nawiązać z nią nic porozumienia, ale tak naprawdę tylko z nią jest to niemożliwe (tak, nie, nie wiem, ...trzeci rok mija, a nie rozmawiałam z nią dłużej niż trwa wymiana 2 zdań - mieszkamy za ścianą). Powoli chyba tracę równowagę na jej widok - styl ubioru "przeleć mnie w tej koniczynie". To wszystko przeradza się w jakąś obsesję. Najmocniej boli, że mój brat od dłuższego czasu traktuje mnie i mojego męża z góry. Z bardzo góry. Mogłabym chyba godzinami opowiadać, na czym to polega, ale już w tej chwili chce mi się płakać, że nastąpiły takie zmiany. Ratujcie, poradzcie...

To przykre... Czyżby nowobogacki Twój brat się zrobił. Pieniądze, status materialny zmieniają człowieka. Jednak to nie jest najważniejsze - nie powinno być... a jednak dla wielu ludzi liczy się kasa, pozycja, kariera zapominając o tym co jest najważniejsze: o rodzinie. Zatracają swoje wartości i zasady w pędzie za kasą. A tak naprawdę kasę się wyda a czy więzi rodzinne da się odbudować ot tak - jak się wydało pieniądze. Ludzie za mało spędzają ze sobą czasu... definitywnie! Co ja Ci mogę radzić: jedynie co to porozmawiaj z bratem... szczerze, od serca i powiedz wszystko co czujesz. Może to pomoże? Na pewno warto spróbować! Powodzenia!

porozmawiaj z nim, albo napisz mu wszystko, jeśli nie teraz, to kiedyś Twe słowa do niego dotrą. Szkoda, że harpia mu we łbie zawraca+kariera. Oby się nie ocknął z ręka w nocniku.

Pozostaje mi do niego napisać - chociaż już widzę, jak oboje się z tego śmieją. Cóż, nie chciałabym, aby ona "dostała w ręce" coś, co miałoby być skierowane tylko do brata, ale w inny sposób nie mam szans do niego dotrzeć. Ona zawsze przy nim jest, a jeżeli odeszła do innego pokoju to wystarczy, że zacznie się rozmowę na jakikolwiek temat - już jest i słucha, chociaż się nie udziela, ale stoi i obserwuje rozmówców, jakby nie zdawała sobie sprawy, że nie każdy chce przy niej rozmawiać. Któregoś dnia się po prostu wprowadziła i tak już zostało (wielka dama ze wski - od początku nie miała oporów, aby swoją bieliznę wrzucać do kosza moich rodziców)... A mój brat chyba się od niej w jakiś sposób uzależnił. Ostatnio kipułam dużą dmuchaną czekoladę, którą mój brat uwielbia i z okazji Dnia Chłopaka poszłam do niego złożyć życzenia. Zadzwoniłam d drzwi, musiałam sama je sobie otworzyć - ok, ale patrzę, a ma gości: siostra tej małpy i jej kilku letni synek. Nie miałam dwóch czekolad, więc poprosiłam brata, aby podszedł. Prosiłam kilka razy, próbowałam dać mu oczami znać, że to wymaga "osobności", a jemu chyba nie chciało się z kanapy podnieść... ten ton... miałam ochotę zapaść się pod ziemię, w końcu usłyszałam: jak czegoś czcesz to wejdź. Wyszłam. Jeżeli ja zacznę z nim rozmawiać to on uzna, że ja czegoś potrzebuję. Taki jest jego tok rozumowania - sam tak naprawdę przez te ostatnie lata nie odezwał się do mnie, jeżeli nie miałam czegoś, co on chciał mieć (zrobić, załatwić itp).