kiedys byłam anorektyczką, dzis sie tego wstydze

:( zupelnie nie wiem jak mogłam wpasc w to bagno. Trwało to wszystko moze 3 lata. Wyleczylam sie sama z tego gówna,ale przez te trzy lata bylam zupelnie inną osobą, żaluje tego strasznie bo wiem jak bardzo zranilam bliskie mi osoby. Pamietam jak ojciec sie mnie wstydzil, jak mama plakala, a ja mialam to wszystko gdzieś bo chciałam miec super sylwetke. A w rzeczywistosci bylam prawie trupem. Nie widzialam tego... Żaluje tych zmarnowanych lat * bo to moglby byc najlepsze lata mlodosci a staly sie zmarnowanym czasem ktory prawie wycielam juz z pamieci. Juz nigdy nie chce do tego wracac, dziekuje tylko Bogu ze sama w pore sie opamietalam bo moglo to sie skonczyc tragnicznie... i dziewczyny pamietajcie to wszystko zaczyna sie od zdrowego odzywiania, diety. ograniczanie posiilkow..potem wciągasz sie w to bagno coraz bardziej i bardziej, nie chcesz przestac bo przeciez jestes taka silna, wystające kosci coraz bardziej Cie mobilizują, w lustrze nie widzisz swojego prawdziwego odbicia. Jestes szczesliwa a Twoje zdrowie obraca sie w strzępy.. Dzis jestem dojrzalą kobietą, nie mam problemu ani z wagaą * bo zawsze bylam szczupla tylko tego nie zauwazalam) ani z jedzeniem, jem to co lubie i to na co mam ochote tylko ograniczam slodycze i duzo sie ruszam, ciesze sie ze z tego wyszlam ale zmarnowalam jedną rzecz/ Teraz gdy zrozumialam co jest w zyciu najwazniejsze, gdy mam męza gdy chce miec dziecko.. to wszystko powrocilo. Nie moge zajsc w ciąze, anoreksja pozbawila mnie macierzynstwa :(