jestem sama wśród ludzi

nie wiem właściwie, co chcę tu pisać. czuję się okropnie. leżę w ciemnym pokoju, w domu pełnym ludzi, płaczę na głos. wszyscy udają, że nie słyszą. nie wiem, po co płaczę. na pewno nie po to, aby zwrócić ku sobie ich uwagę, ale za to wiem, dlaczego. z dnia na dzień zostałam sama. nie chodzi o mężczyznę, bo takowy w moim życiu jeszcze nie zaistniał. przynajmniej nie w czasie obecnym i nie na dobre. osoby, którym przez wiele lat ufałam, okropnie mnie potraktowały. to chyba przez to moje bezgraniczne zaufanie do ludzi i naiwne przekonanie, że trzeba wierzyć w człowieka, szukać w nim dobra, bla, bla, bla. w mgnieniu oka odwróciła się ode mnie druga koleżanka, która stanąwszy po stronie drugiej, nie potrafiła wyjaśnić swojego wyboru. kłamała, patrząc mi prosto w oczy. ta pierwsza sprawiła mi ogromną przykrość, wykorzystując to, co o mnie wiedziała. moją sytuację rodzinną, wyzywając mnie od najgorszych. przez cały dzień snułam się z kąta w kąt, nie zamieniając z nikim ani słowa. poprosiłam mamę o chwilę rozmowy. cały dzień czekałam na jej powrót. a ona spojrzała na mnie z powątpiewaniem i wyszła. nie daję rady ze szkołą, egzaminami, tysiącem fakultetów, zajęciami i robieniem jednocześnie uprawnień do pracy z młodzieżą. co prawda w tych dziedzinach w zupełności się sprawdzam, ale z nadmiaru wszystkiego nie wytrzymuję psychicznie. nie wiem właściwie, po co to tutaj piszę. powiedzcie, że chociaż Wy jesteście gdzieś po tej stronie...